Ożywienie bloga i.. plany

Chciałabym spróbować ożywić tego bloga. Bo w sumie czemu nie. Dlatego też dzisiaj opublikowałam one-shota. Niby odleżał swoje, ale zapewne nadal ma kilka błędów językowych i interpretacyjnych ;/ Wystarczy kliknąć tutaj i można zacząć czytać.

Co do planów... To mam wielką ochotę skończyć NsM w te wakacje. I mam nadzieję, że uda mi się to. To opowiadanie ciągnie się za mną i krzyczy: "dokończ mnie, dokończ!". Jedynie boję się, że stylem będzie różniła się ta ostatnia trzecia część. Ale na to wpływu raczej nie mam. Postaram się by wyszło jak najlepiej.
Pozdrawiam cieplutko.

Valeric

Człowiek jest jedyną inteligentną istotą żyjącą na Ziemi, oczywiście nie mamy tej pewności, lecz najłatwiej jest nam tak założyć. W końcu nie wiemy co myślą, lub co czują, na przykład: zwierzęta. W każdym razie człowieka opisuje jeszcze jedna cecha, a jest nią – ciekawość. Doskonale zdajemy sobie sprawę, iż ludzie lubią lepiej orientować się w życiu swoich znajomych niż oni sami. Łącząc te dwie cechy: inteligencję oraz ciekawość dość łatwo można zauważyć, iż człowiek jest stworzony do czegoś więcej niż proste życie, że pozostawi po sobie coś na Ziemi, dzięki czemu nie zniknie na zawsze.

Pozostałości będą wynikiem alchemii. Ale czym jest alchemia? Równoprawną wymianą, przy której trzeba dać tyle samo ile się otrzyma? Licznymi eksperymentami, czy też warzeniem eliksirów? A może poszerzeniem horyzontów człowieka w lecznictwie? Alchemia jest sztuką, której nie da się łatwo zdefiniować. Jest niczym nieokrzesane morze; porywająca i zaskakująca. Dla zwykłych ludzi jest magią.

Wielu alchemików próbowało ją okiełznać, lecz większość doznała klęski. A może powinienem powiedzieć „wszyscy”? Wszyscy oprócz jednego.

Valeric był dojrzałym, bo prawie pięćdziesięcioletnim, mężczyzną, a dokładniej alchemikiem. O swój wygląd przestał dbać po osiągnięciu czterdziestu lat, a mimo tego prezencję miał przyzwoitą. W przeszłości kobiety często do niego wzdychały, marząc by być jego ukochaną, teraz patrzyły na niego z zawodem, myśląc o jego zmarnowanym potencjale. W tamtym okresie było wiadomo, że żadna piękność nie ma szans z ukochaną Valerica – alchemią. Ludzie często pytali: dlaczego Valeric nigdy nie założył rodziny, nie spłodził potomka; on na każde pytanie odpowiadał lekkim uśmiechem, a następnie przenosił swoje spojrzenie na zioła, lub inne rzeczy, nad którymi wówczas pracował. Tego dnia również swoimi bursztynowymi oczami wpatrywał się liście mandagory, przy okazji drapiąc się w głowę. Tym samym uwolnił kilka długich czarnych, z domieszką kilku siwych pasemek, włosów, które spinał na karku. Czas był dla niego o dziwo łagodny i tylko gdzie nie gdzie pozostawił swoje piętno w postaci zmarszczek oraz kilku siwych włosów.

Valeric zastosowanie alchemii znalazł w lecznictwie. Całymi dniami zajmował się chorymi albo sporządzał nowe maści, lekarstwa. Większość mieszkańców pobliskiego miasta ufała mu bezgranicznie i z aprobatą przypatrywała się jego poczynaniom. Jednak znaleźli się też i tacy, którzy z nieufnością patrzyli na jego poczynania, wyzywali od heretyków i chcieli ukamieniować. Valeric nie musiał obawiać się o swe życie mając tylu popleczników. Dla własnego spokoju mężczyzna mieszkał na uboczu wioski Kaer, znajdującej się niedaleko owego miasta. Dzięki temu przyjmował u siebie chłopów, mieszczan, a nawet szlachciców. Każdego  było stać na jego usługi.

Dzień dobiegał końca, słońce pomału chowało się za szczytami odległych gór, barwiąc niebo złotem i czerwienią. Ludzie wracali do swych domostw, by razem z rodziną zasiąść przy wspólnej wieczerzy. Valeric, nie przejmując się późną porą, badał właściwości znalezionej rośliny. Porównywał ją do znanych sobie ziół oraz różnych opisów znajdujących się  w księgach, które trzymał w swojej pracowni. Badania nad ową rośliną mogły ciągnąć się godzinami, a mężczyzna musiał jeszcze sporządzić różne substancje lecznicze, jak i uśmierzające ból, które z pewnością przydadzą mu się następnego dnia. Jednak alchemika nie martwiła ilość godzin, które najprawdopodobniej tej nocy spędzi w swojej pracowni. Wiedział, że nikt na niego w domu nie czeka, co więcej jego domem była pracownia. Było to dość duże pomieszczenie, w którym znajdowało się mnóstwo ksiąg, a na środku stał duży stół, przy którym alchemik prowadził swoje badania oraz eksperymenty. Jedyne drzwi, znajdujące się w pracowni, prowadziły do większego pomieszczenia – lecznicy. Tam Valeric uzdrawiał i pomagał. Znajdowało się w nim wejście do budynku. Drzwi od pracowni były vis-a-vis drzwi wejściowych. Dzięki temu alchemik mógł swobodnie przebywać w pracowni, widząc od razu osoby wchodzące. Po prawej stronie znajdowała się zasłona tworząca pewnego rodzaju ścianę. Za nią sypiali chorzy, którzy  nie potrafili wrócić do domów, albo nie mieli w nich opieki, której wówczas wymagali. Takie przypadki zdarzały się rzadko, gdyż ludzie częściej trafiali do przytułków dla chorych. Valeric nie był w stanie zaoferować im w pojedynkę wystarczający czas oraz uwagę, których ci potrzebowali. Jednak starał się codziennie zaglądać do przytułków, by pomóc w dbaniu o chorych oraz dostarczyć odpowiednich leków i ziół. Pośrodku lecznicy Valerica znajdowały się: krzesła oraz stół – to tutaj mężczyzna leczył ludzi. Przy ścianie oddzielającej oba pomieszczenia stał ogrzewający je kominek. Natomiast po lewej stronie schody prowadziły na piętro do ostatniego, najmniejszego pokoju. Znajdowały się w nim najpotrzebniejsze rzeczy, jak łóżko oraz palenisko, przy którym Valeric przyrządzał posiłki. Izba ta była również najcieplejsza, dlatego też w upalne noce mężczyzna sypiał w lecznicy.

Tego wieczora nic nie zapowiadało, czyjegokolwiek przybycia, tym razem w budynku Valeric znajdował się sam. Przezornie pozostawił otwarte drzwi do lecznicy. Ciszę zakłócały jedynie: szelest kartek, liści oraz oddech mężczyzny. W pewnej chwili spokój przerwał tupot czyiś stóp oraz głośne sapanie dochodzące zza drzwi wejściowych. Następnie te same drzwi zadrżały pod wpływem uderzenia. Zdziwiony Valeric odszedł do stołu, postanawiając wpuścić gościa. Jego pośpiech musiał świadczyć, iż stało się coś poważnego i potrzebuje pomocy uzdrowiciela. Przypuszczenia Valerica potwierdziła zaczerwieniona twarz mieszczanina.

— Panie! Pomóż mi. Ocal moją Ari — mówił roztrzęsionym głosem. — Oni spisali ją na zgubę. Chcą zakopać mą córkę! Panie, tylko ty możesz ją uratować. W tobie moja ostatnia nadzieja. Moja biedna Ari, jest taka zimna. Błagam.

Valeric stał oszołomiony. W normalnej sytuacji powiedziałby, że nie może przywrócić zmarłego do świata żywych. Pocieszyłby, współczułby, ale odmówiłby. Ta sytuacja jednak normalna nie była. Ari – jakże podobny skrót imienia do „Ali”. Przeszłość nigdy nie opuściła Valerica, lecz tym razem powróciła do niego ze zdwojoną siłą.

— Ali, gdzie jesteś?! — wołał piętnastoletni Valeric swojego przyjaciela, spacerując wzdłuż rzeki. Cieszył się tym pięknym, letnim dniem; z radością słuchał śpiewu ptaków. Przyjemna pogoda zabrała zmartwienia Valerica, a przynajmniej tak mu się zdawało. Czuł, jakby ciężar z jego ramion został zdjęty. Po chwili znalazł swojego przyjaciela leżącego na trawie. Byli tego samego wieku, podobnej postury, chociaż Valeric przewyższał lekko Alarica, który był jaśniejszej karnacji. Miał bardzo jasne włosy, w których często tańczyły promyki słońca, mieniąc je na różne sposoby. — Miałeś pomóc mi w gospodarstwie — upomniał go siadając koło niego. Alaric w żaden sposób nie zareagował na słowa przyjaciela. Po chwili zauważył, winowajcę zignorowania – czytaną przez Alarica książkę. Ze śmiechem wyrwał ją przyjacielowi, zwracając na siebie jego uwagę. — Alchemia? Od kiedy interesujesz się alchemią? — zapytał przeczytawszy fragment.

— Val, nie chciałbyś zostać alchemikiem? — zapytał poważnie Alaric, zaskakując nie tylko swojego przyjaciela, ale i samego siebie. — Moglibyśmy uzdrawiać ludzi, wyleczyć twoją matkę… Nie musiałbyś już wyręczać jej w każdej pracy — zaczął cicho, jednak z każdą chwilą jego głos stawał się coraz pewniejszy, a błękitne oczy nabierały dziwnego blasku. Valeric domyślił się, iż jego przyjaciel marzył o tym od dawna. — Pomyśl, ludzie zaczęliby nas szanować. Moglibyśmy wynieść się stąd. Poznać świat i przy okazji go zmieniać. Bylibyśmy bogaci.

Nie bogactwo i nie myśl o własnych zachciankach skłoniła Valerica do nauki alchemii, lecz wyleczenie matki oraz pomoc innym. Na początku uczyli się z książek pozostawionych przez wujka Alarica, który, jak się dowiedział Valeric, był alchemikiem. Niestety źródła te dość szybko się wyczerpały więc młodzieńcy zaczęli eksperymentować. Jedyną osobą, która trzymała ich w wiosce była matka Valerica, która z dnia na dzień coraz gorzej się czuła.

W pewnym momencie stan kobiety na tyle się pogorszył, że młodzieńcy postanowili wypróbować na niej swoją niepewną wiedzę, mając nadzieję, na polepszenie stanu zdrowia kobiety. Na początku przestała odczuwać ból, potem odeszła gorączka. Wszystko wskazywało na poprawę. Jednak ich wiedza była za mała, brak źródeł uniemożliwił im szybki rozwój. Zabrakło im czasu na kolejne eksperymenty. Odnieśli kilka małych sukcesów, jak i jedną wielką porażkę. Już nic ich w tej wiosce nie trzymało.

Valeric wpatrywał się w martwą twarz dziewczynki. Nie miał pojęcia jak znalazł się w domu mieszczanina. Nie pamiętał przebytej podróży między wioską, a miastem. Nie wiedział kiedy wszedł do małego pokoiku, w którym leżała dziewczynka. Gdyby nie sine usta oraz nienaturalna bladość, można by pomyśleć, iż Ari śpi. Valeric przeklął w myślach będąc złym na siebie, że uległ. Nie potrafił przywrócić tej, może ośmioletniej, dziewczynki do życia. Wiedział, że nie powinien przekraczać magicznej bariery, chociaż bardzo by chciał. Podszedł do Ari by sprawdzić czy jej serce na pewno nie bije. Położył swą dłoń na jej główce, zagarniając kilka jasnych pasemek włosów z jej twarzy. Ze zdziwieniem zauważył, iż oczy miała otwarte. Martwe, złote oczy wpatrywały się w niego, przypominając mu spojrzenie jego martwej matki. Miały ten sam kolor. Zamknął jej powieki. Skórę miała zimną, na pewno od kilku godzin nie żyła. Valeric pokręcił zmęczony głową, wiedząc, że niepotrzebnie dał mężczyźnie nadzieję.

— Panie Hedin — odezwał się cicho do ojca dziewczynki — przykro mi, ale nie jestem w stanie pomóc. Nie umiem pokonać śmierci. — Nie patrząc na mężczyznę wyszedł z pomieszczenia. Nie widział, jak pan Hedin bezradnie pada na kolana i płacze, jak zbliża się do Ari tuląc ją mocno, powtarzając „moja Ari”. Valeric uciekał od śmierci, od złotych oczu. Nigdy nie potrafił pogodzić się z tym, chociaż już dawno powinien. W końcu każdy kiedyś umrze…

Następnego dnia Valeric nie potrafił znaleźć dla siebie miejsca. Jego myśli krążyły wokół Ari. Wokół śmierci. Nie mógł zapomnieć wczorajszego wydarzenia, złotych tęczówek dziewczynki. Myśl o śmierci prześladowała go. Leczył chorych, jak co dzień, odwiedził przytułek, sporządzał leki, lecz jego ciało samo sobą kierowało. Nie myślał o tym co robi. Wiedział, że przez jeden, nieuważny ruch mógł sporządzić truciznę i zabić kogoś. Jednak lata praktyki okazały się zbawienne i nie pozwoliły Valericowi na żaden błąd.

Wieczorem znowu siedział sam w pracowni. Lecz tym razem było inaczej niż zwykle. Nie warzył eliksirów leczniczych, nie pielęgnował ziół, nie badał ich właściwości. Po prostu siedział wpatrzony w stół. Śmierć ludzi nigdy nie była obojętna Valericowi, jednak nigdy nie wpłynęła na niego, aż w takim stopniu. Może była to wina tych oczu, albo skrótu imienia podobnego do tego, który prześladował go niczym demon przeszłości?

W pewnej chwili ktoś wszedł do lecznicy, zwracając tym samym uwagę Valerica. Mężczyzna przeszedł do drugiego pomieszczenia ze zdziwieniem zauważając pana Hedina. Ze złym przeczuciem zapytał:

— W czym mogę pomóc?

— Wiem, że starał się pan stworzyć homunkulusa.

Przez wiele lat Valeric oraz Alaric podróżowali zdobywając potrzebną im wiedzę. Obiecali sobie, że nauczą się wszystkiego o leczniczych właściwościach alchemii i nie pozwolą by tym razem ktoś zmarł. Swoją wiedzę zdobywali z różnych miejscowych podań, legend, jednak głównie starali się opierać na księgach. Tych jednak było niewiele, a właściciele niechętnie pozwalali im zajrzeć do skarbów rodzinnych. Ludzie te księgi traktowali jako skarby rodzinne, albo przekleństwo, które pozbywali się paląc. Młodzieńcy nadal przeprowadzali różne eksperymenty, ale tylko i wyłącznie na sobie. Dopiero później podawali wymyślone przez siebie eliksiry chorym.

Po pewnym czasie osiedli się w mieście Mikaas. Tam dość szybko zyskali zaufanie, sławę oraz wiele propozycji ożenku. Obaj skupili się na swojej pracy, na alchemii, uzdrawianiu. Z radością przyjmowali uśmiechy mieszkańców, cieszyli się, że to dzięki nim wielu ludzi nadal żyje. Mieszkanie, które zajmowali było małe, jedno pomieszczenie służyło za lecznicę oraz pracownie, natomiast w drugim znajdowały się tylko dwa małe łóżka. Na nic więcej nie było miejsca. Jednak im ten stan nie przeszkadzał, cieszyli się niosąc pomoc innym.

Pewnego dnia jedna z chorych mimo ich starań zmarła. Była to ich druga klęska. Kolejna przegrana ze śmiercią uświadomiła im, iż z nią nie da się wygrać. Nie da się jej oszukać. Siedzieli w ciemnej pracowni, patrząc w dogaszające palenisko. Żaden nie poruszył się by dorzucić drewna do niego, obaj byli pogrążeni w swoich myślach.

— Val, — odezwał się nagle i nieśmiało Alaric — czy nie uważasz, że brakuje nam czegoś w życiu?

— Co masz na myśli?

— Nie wiem… Myślę, że potrzebujemy czegoś, albo kogoś, kto odciągnie nas od pracy. Nie wiem czy dam radę przeżyć kolejną śmierć. Val, wdzięczność tych wszystkich ludzi już mi nie wystarcza. Pomyśl o ich wyrzutach, które mogą się wkrótce pojawić. Nie chcę kolejny raz widzieć w ich oczach nieme zarzuty, cierpienie, żal.. Potrzebuję odskoczni… Obaj jej potrzebujemy.

— Jeśli chcesz spełnić się teraz jako ojciec, to znajdź sobie kobietę, ożeń się z nią i dalej chyba wiesz co robić… — odpowiedział lekceważąco Valeric. Nie rozumiał uczuć przyjaciela. Za bardzo przygnębiony był śmiercią kobiety, którą przez ostatnie dni leczyli, której obiecali, że wyzdrowieje.

— Człowiek jest słaby, Val. Nie widzisz tego? Nie chcę myśleć codziennie o tym, że w każdej chwili może ono umrzeć. Że nie dam rady uratować własne dziecko… — Valeric coraz mniej rozumiejąc Alarica spojrzał na niego. Chwila ciszy zapanowała między nimi. — Stwórzmy homunkulusa. Idealne nieśmiertelne stworzenie. Nowe, ludzkie pokolenie.

Stworzenie homunkulusa różniło się od przywrócenia dziewczynki do żywych. Dlaczego więc od kilku dni Valeric przeglądał swoje stare notatki? Czytał po raz setny o ludzkim ciele, o homunkulusach. Ciało zmarłej od niedawna leżało na stole w jego pracowni. Przez to mężczyzna nie mógł używać paleniska oraz stale za pomocą alchemii oziębiał pomieszczenia, by spowolnić proces rozkładania ciała. Chłód panował w każdym pomieszczeniu, a chorzy przestali odwiedzać lecznicę, lecz Valeric nie zwracał na to uwagi. Był zbyt skupiony na martwej.

— Może udałoby mi się stworzyć homunkulusa? I połączyć go z duszą Arianne — myślał czytając składniki potrzebne do stworzenia ludzkiego ciała. — Woda, węgiel, amoniak, — mruczał drapiąc się po głowie — wapno, fosfor. Ale jak połączyć gotowe ciało z duszą tej małej? Sól, saletra, siarka. I jak miałbym tchnąć w to ciało życie? Przez pięć lat staraliśmy się z Alariciem stworzyć homunkulusa i nie powidło nam się. Nie umieliśmy tchnąć życie w nowopowstałe ciało… Fluor, żelazo… Nie. To nie ma sensu. A gdyby tak ożywić jej ciało? — spojrzał z nadzieją na Arianne. — Jakbym wyleczył ją i sprawił, że ożyje, to może dusza sama wróci? Będę miał o jeden problem mniej. Tylko jak wyleczyć coś co jest już martwe?

Jego rozmyślania przerwało pukanie do drzwi. Valeric nie ruszając się z miejsca wymamrotał krótkie „proszę”. Był to dźwięk tak cichy, że osoba stojąca za drzwiami, na pewno go nie usłyszała, mimo to weszła do środka.

— Mistrzu, nie możesz całymi dniami  rozmyślać o tej dziewczynce. Musisz coś jeść, dlatego przyniosłam ci obiad. Zjemy go razem w lecznicy, dobrze? — zapytała dwudziestoletnia dziewczyna, a właściwie kobieta. Miała długie kasztanowe włosy splecione w warkocz oraz zielone oczy. Na jej twarzy zawsze widniał przyjacielski uśmiech. Kobieta tak samo jak Valeric chciała pomagać ludziom, przez co od kilku lat godzinami przesiadywała w lecznicy mężczyzny, przyglądając się jego poczynaniom. Ani błagania rodziny, ani tłumaczenie, że okrywa hańbą nie tylko siebie, ale również swych krewnych, nie mogły powstrzymać kobiety przed przychodzeniem tutaj.

Posiłek spożywali w ciszy, jednak mężczyzna co chwila patrzył we wcześniej zamknięte, przez kobietę, drzwi prowadzące do pracowni. Nie chciała patrzeć na martwe ciało dziewczynki.

— Czy twój małżonek nie będzie prawił ci wyrzutów, że tu jesteś, Vinale? — zapytał nieoczekiwanie Valeric.

— Nie — odpowiedziała zaskoczona kobieta, uśmiechając się lekko. — Sam chciał abym zaniosła posiłek mistrzowi. Martwi się o pana Valerica, tak samo jak cała wioska. Nie chcemy, abyś się przepracował, panie — dodała poważnie.

— Nie chciałbym być powodem waszej kłótni — odparł Valeric, jakby nie słysząc drugiej części wypowiedzi. A może był za bardzo pogrążony w swych myślach i nie zauważył, iż Vinale kontynuowała swoją wypowiedź.

— Erdaro szanuje cię, panie — gorliwie odpowiedziała kobieta. — Zwłaszcza odkąd uratował pan jego matkę… Po za tym te pogłoski już ucichły.

— Wiem i cieszę się, że ludzie przestali już zniesławiać twe imię — uśmiechnął się do niej czule. Vinale traktował jak własną córkę. Jakże więc mógłby mieć z nią jakiekolwiek, niegodziwe stosunki. Jak ludzie mogli go oskarżać o cielesny kontakt z dziewczyną, na którą przelał swoje ojcowskie uczucia? W pomieszczeniu po raz kolejny zapanowała cisza.

— Mistrzu, — zagadnęła po dłuższej chwili Vinale, przed nimi stały dwa puste już naczynia, jednak żadne z nich się nie ruszyło — czy wiesz już, jak ożywisz tę dziewczynkę? — zapytała nieśmiało. Lekki rumieniec, pokrywający jej policzki, zasugerował Valericowi, iż kobieta była  bardzo zaciekawiona jego obecną pracą. Jednocześnie obawiała się, że mężczyzna pomyśli, iż ciekawość jest jedynym powodem jej odwiedzin. Valeric znał ją zbyt długo, dzięki czemu nauczył się bezbłędnie odczytywać jej reakcje. Wiedział, że w spuszczonym spojrzeniu nie znajdzie wstydu oraz niepewności. W tamtym momencie oczy dziewczyny iskrzyły z ekscytacji oraz ciekawości. Valeric nie widział ich, lecz był tego pewny. W końcu traktował ją jak własną córkę.

— Myślałem nad wieloma sposobami — powiedział z westchnieniem, przenosząc swoje spojrzenie na zamknięte drzwi. — Myślałem nad stworzeniem homunkulusa — nadal na nią nie patrzył, jednak zauważył jak spięła się po usłyszeniu tego słowa. Jej ekscytacja rosła z każdym momentem. Uśmiechnął się lekko i kontynuował. — Lecz nie wiem, jak mógłbym połączyć nowopowstałe ciało z duszą Arianne. Postanowiłem skupić się na wyleczeniu i przywróceniu jej do życia, a następnie pomyślę o duszy… — postanowił drapiąc się po brodzie. Wcześniej dorodny zarost przeszkadzał mężczyźnie w pracy, lecz teraz nie miał czasu ani głowy, by  podciąć coraz dłuższą brodę.

— Panie, czy myślisz… czy myślisz o stworzeniu chimery? — zapytała dziewczyna, tylko w ten sposób wyobrażając sobie wyleczenie ciała. Mężczyzna spojrzał na nią uważniej.

— Raz już stworzyłem chimerę — powiedział do siebie Valeric, jednak na tyle głośno, iż kobieta również to usłyszeć.

— Stworzyłeś? — zapytała ze zdziwieniem patrząc na swego mistrza. — Panie, nigdy o tym nie mówiłeś. Wspominałeś tylko o nieudanej próbie stworzenia homunkulusa. Mistrzu, czy nie zechciałbyś mi opowiedzieć tej historii? — zapytała.

Valeris przymknął powieki zagłębiając się w przeszłość. Oboje na ten czas zapomnieli o dziewczynce leżącej w pracowni.

— Po nie udanych próbach stworzenia homunkulusa, leczenie przestało nas cieszyć. Nie wystarczało już nam — rozpoczął historię cichym, ale miłym do słuchania głosem. — Poświęciliśmy wiele lat nad homunkulusami, a ostatecznie ponieśliśmy klęskę. Nie potrafiliśmy się z tym pogodzić, dlatego zamknęliśmy lecznicę.

— Przestaliście leczyć? — zdziwiła się Vinale. — Myślałam, że mistrz zawsze pomagał ludziom.

— Wtedy myśleliśmy tylko o sobie, o chęci zdobycia wiedzy. Odcięliśmy się od ludzi w Mikaas, zabarykadowaliśmy się w pracowni. Całe dnie poświęciliśmy na poznanie alchemii, całkowicie nowej dla nas. Tym razem chcieliśmy poznać jej wszystkie aspekty, nie tylko lecznicze właściwości. Nie interesował nas już sam człowiek. Uczyliśmy się z uzbieranych przez wiele lat notatek, nad którymi nigdy wcześniej nie skupiliśmy się.

— Czego się z nich nauczyłeś, mistrzu?

— Przekazywania energii innym ciałom — odpowiedział, nie mając za złe przerwanie powieści. — Nie tylko żywym ciałom — dodał. — Korzystać z kręgu transmutacyjnego, zgłębiliśmy naszą wiedzę dotyczącą run wykorzystanych w alchemii. Oczywiście to tylko niewielka część, tego co poznaliśmy.

Valeric zamilkł na chwilę, kontemplując dalszą część wypowiedzi. Vinale go nie pośpieszała, wiedziała jak trudno było mu opowiadać o przeszłości.

— Pewnego dnia Alaric stwierdził, że w naszej pracowni jest za spokojnie. Zasugerował, aby stworzyć chimerę. Na początku miałem co do tego pomysłu wiele obiekcji, ale sprawnie mnie przekonał. To miało być nasze zwierzę, nasze żywe trofeum. Przy pierwszych próbach łączyliśmy martwe zwierzęta, jednak z czasem okazało się, że mamy za mało energii do przekazania, by ożywić je jako chimerę. Więc zaczęliśmy próbować z żywymi… Staraliśmy się utrzymać ich życie za pomącą energii oraz kręgów transmutujących, do końca połączenia. Początkowo było to bardzo trudne, ale w końcu nabraliśmy wprawy i udało nam się. Mieliśmy własną chimerę. Składała się z konia, psa, kota, krowy i papugi. Razem z  Alariciem śmiałem się z jej dziwnego wyglądu. Jednak, oboje ją pokochaliśmy, była w pewnym sensie naszym dzieckiem.

— Co się stało z… z nią? — zapytała niepewnie Vinale ze zdziwieniem słuchając wkradającej się nutki nostalgii w głosie Valerica.

— Zmarła kilka tygodni później. Przepraszam, ale muszę wrócić do Arianne — powiedział z żalem w głosie, opuszczając pomieszczenie.

— Val, nie chciałbyś zmienić świat? — zapytał Aleric kilka dni po śmierci chimery. Siedzieli razem w pracowni, obaj nadal zgłębiając tajniki alchemii.

— Co masz na myśli?

— Nie denerwuje cię, że ciągle ponosimy klęskę? Że jesteśmy nieudacznikami. Nie chciałbyś tego zmienić i jednocześnie pomóc ludziom?

— Oczywiście, że denerwuje! — podniósł głos. — Mam dosyć porażek. Ale nadal nie wiem do czego zmierzasz.

— Eliksir nieśmiertelności. Z naszą wiedzą nie będzie to trudne.

— Ale najpierw musielibyśmy stworzyć…

— Kamień filozoficzny… Zgadza się.

— Nie ma mowy! Nigdy tego nie zrobię.

— Pomyśl ile dobrego moglibyśmy zrobić…

— Nie poświęcę tylu niewinnych ludzi! — w tym momencie Valeric przestał nad sobą panować. Stał naprzeciwko swojego przyjaciela, którego myślał, że znał. Jednak w tamtej chwili zrozumiał, jak bardzo się mylił. Wtedy dostrzegł jego prawdziwą naturę. — Tobie zależy tylko na sławie i bogactwie! Nie zniżę się do twojego poziomu.

— Jak chcesz. Nie zamierzam być dłużej ofiarą losu, jak ty! — krzyknął Alaric i wyszedł trzaskając drzwiami. Przyjaciele po wieloletniej wędrówce rozdzielili się. Osobno wybrali swoje ideały i za nimi podążali.

Kolejny wieczór Valeric spędzał razem z Arianne. Lecz, tym razem zastanawiał się, które części należałoby zastąpić zwierzęcymi. Po dłuższej chwili doszedł do wniosku, że większość. Nie wiedział też, jakiej ilości potrzebował energii życiowej, by ją przywrócić do żywych. Mijały kolejne minuty. Eliksir nieśmiertelności niezwykle pomógłby mu, ale nie posiadał go.

Przecież możesz go zrobić usłyszał nieswoją myśl.

Poza tym czy zadziałałby na coś, co już jest martwe?

Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz. Wiem, że tego chcesz.

Wiedziony tymi myślami, chociaż ,,głos” lepiej opisuje to zjawisko, podążył po schodach do małego pokoiku. Podszedł do szafki nocnej i… zawahał się.

Wiem, że tego chcesz. Czekałeś na to od tak dawna. Obaj czekaliśmy.

Valeric wiedział do kogo należy ten głos. Zdawał sobie sprawę o czym mówił. Dokładnie pamiętam tamto wydarzenie, które zmieniło ich życie. Jakby zahipnotyzowany wyjął z szafki mały pakunek. Z czułością go odwinął, by ujrzeć iskrzący czerwienią kamień. Taki piękny. Gdyby tylko go użył, mógłby pozbyć się problemów. Gdyby zrobił to wtedy jego życie inaczej potoczyłoby się. Wtedy stchórzył, ale teraz mógłby spróbować i uratować dzięki niemu Arianne.

Zbliżały się czterdzieste urodziny Valerica. Mężczyzna zamierzał, spędzić je tak samo jak każdy inny dzień. Obchodził je w ten sposób od sześciu lat, od zniknięcia Alarica. Podczas wigilii swych urodzin ktoś z rozmachem wszedł do jego lecznicy. Nie spodziewał się gości, ale jeszcze bardziej zaskoczył go widok uśmiechniętego blondyna, jakże dobrze mu znanego.

— Mam wszystkie składniki! Z tobą na pewno uda się stworzyć kamień filozoficzny — powiedział Alaric bez ceregieli.

— Zebrałeś sto serc niewinnych, najuczciwszych ludzi? — wykrztusił ze zdziwieniem.

— Musiałem… — odpowiedział dawny przyjaciel z wyraźnym wstydem. — Ale ty nie miałeś z tym nic wspólnego. Nie ponosisz odpowiedzialności za moje czyny, za moje… morderstwa. Masz czyste ręce — powiedział z pewnością. — Użycz mi swej energii i przekażmy ją razem do tych serc.

Nie chciał się na to zgodzić. Wiedział, że jest to nieetyczne. Jednocześnie nie chciał by poświęcenie Ari’ego poszło na marne. Po za tym widok uśmiechniętego dawnego przyjaciela, za którym tak bardzo tęsknił, nie pozostawił Valericowni innego wyjścia.

Jak powiedział Alaric tak też zrobili. Najpierw narysowali krąg transmutacyjny na ziemi, a pośrodku umieścili serca niewinnych. Po przekazaniu odpowiedniej energii, po rytuale, zamiast serc leżał krwisty kamień. Kamień dzięki któremu mogli zmienić rzeczywistość. Mogli stworzyć eliksir nieśmiertelności, zmieniać otaczający ich świat w złoto. Któż wiedział co więcej mogli uczynić! W końcu im jako jedynym udało się stworzyć kamień. Skąd mogli wiedzieć, że dobro w tych sercach podczas transmutacji zmieniło się w zło?

Po kilku tygodniach kamień coraz gorzej na nich wpływał. Dochodziło między nimi do licznych sprzeczek. Byli zazdrośni o głupi przedmiot. A co gorsza dobro ludzi przestało się dla nich liczyć… Valeric, jako pierwszy zauważył te zmiany, dlatego też postanowił zniszczyć kamień. O swoich zamiarach poinformował Alarica. Poprzednie zbrodnie miały bardzo negatywny wpływ na niego, przez co mężczyzna nie zauważył tego, co widział Valeric. Jedna ofiara w tą czy w tamtą nie robiła dla niego różnicy. Przesiąknął krwią niewinnych.

Pewnego dnia Valeric sprzeciwił się Alaricowi. Nie słuchał go. Nie liczyło się w tamtej chwili kto ma większe prawa do kamienia, czy Alaric, który dopuścił się wielu zbrodniom, czy też Valeric, który tylko dał część energii potrzebnej do jego stworzenia. Wiedział, że to co postanowił jest koniecznością.

Następne wydarzenia potoczyły się bardzo szybko. Między mężczyznami doszło do przepychanki. Razem z kamieniem wylądowali na ziemi. Nie była to walka na śmierć i życie, lecz kto pierwszy złapie kamień. Mimo różnicy poglądów żaden nie planował śmierci drugiego. To kamień zadecydował.

Valericowi udało się sięgnąć po kamień i mocno ściskał go w prawej ręce, natomiast lewą odpychał swojego dawnego przyjaciela. Nagle poczuł energię przechodzącą przez jego ciało. Źródłem był kamień, a energia kierowała się do jego drugiej ręki, przechodząc do ciała Alarica. Mężczyźni spojrzeli na siebie zaskoczenia, a w następnej sekundzie Alaric w mgnieniu oka się postarzał, by w następnej chwili zmienić się w kupkę popiołu i rozsypać się na ziemi. Energia wróciła do kamienia.

Po tym wydarzeniu Valeric nie był wstanie pozbyć się kamienia filozoficznego. Żył z dziwną świadomością, iż Ari w nim żyje, że tam znajduje się jego dusza. Jednak obiecał sobie, że nigdy go nie użyje. Po kilku dniach przeniósł się do wioski Kaer.

— Bez użycia Kamienia Filozoficznego nie dam rady ożywić Arianne — powiedział trzeźwiejszym głosem chowając pakunek z powrotem do szafki — Ale kto wie, co się ze mną stanie, po jego użyciu?

Valeric pamiętał, że i na niego źle wpływał kamień. Nie chciał by to się powtórzyło. Po za tym nie czuł się jego prawowitym właścicielem. To Alaric całkowicie poświęcił się dla kamienia i na pewno nie chciał by Valeric popełnił jego błędy. Czasami słyszał głos Alarica nawołujący go do użycia mocy kamienia, jednak wierzył, że to Kamień Filozoficzny nim manipulował. Wiedział do czego był zdolny. Dziesięć lat temu zaprzysiągł sobie, że tajemnica kamienia zostanie pochowana wraz z nim, dzięki czemu nikt go już nie użyje. Wiedział, że Vinale, zgodnie z jego wolą, pochowa wraz z nim pakunek. Miał tylko nadzieję, że usłucha jego przestróg i nie odpakuje go. Nie chciał by ujrzała szkarłatne oblicze kamienia. Pozostało mu zaufanie oraz wiara.

Następnego dnia mężczyzna udał się wraz z ciałem Arianne, by pomówić z panem Hedinem. Wiedział, że nie będzie to łatwa i przyjemna rozmowa. Sam przez wiele tygodni napawał mężczyznę nadzieją, iż uda się ożywić Ari.

— Co ma to wszystko znaczyć?! — krzyknął zrozpaczony ojciec.

— Przykro mi, ale jestem uzdrowicielem. Nie byłem w stanie jej przywrócić do żywych. Śmierć jest od nas silniejsza — westchnął patrząc ze spokojem na mężczyznę. — Takie jest ludzkie przeznaczenie ­­– śmierć. Nic na to nie poradzimy, panie Hedin. Nasz koniec już dawno został spisany, przez los, przez życie, albo przez… Niego — zakończył wskazując na niebo. Po chwili odwrócił się i ruszył w stronę powozu. — W środku znajduje się ciało. Arianne zasłużyła na godny pochówek — dodał. Po chwili odpiął konia od powozu, by następnie zostawić oszołomionego i zrozpaczonego mężczyznę.

Valeric poczuł się o wiele lżejszy, jakby razem z pozbyciem się zmartwień ubyło mu lat. Nawet jazda konna, przed którą w ostatnich latach się wzbraniał, sprawiła mu wielką radość.

Zapytacie skąd mogę wiedzieć o tych wszystkich wydarzeniach. Może podejrzewacie mnie o jakieś kłamstwa. Odpowiedź jest prosta. To ja jestem Valeric i chciałem podzielić się tą moją krótką historią z wami. Od mojej śmierci pewnie minęło mnóstwo lat, może kilka stuleci. Nikt nie pamięta już mnie, a tym bardziej miejsca mojego pochówku. Więc ze spokojem mogłem ujawnić teraz tę historię. Nie muszę martwić się o Kamień Filozoficzny. W jaki sposób dokonałem tego, że dopiero teraz historia ta ujrzała światło dzienne, pozostawię waszej niewiedzy. Na zawsze zostanie to już moją słodką tajemnicą.

Problemy

Przyznam szczerze, że wcześniejszy tekst był pewnego rodzaju testem, który miał mi pomóc w podjęciu decyzji... Nie udało się. No ale zacznijmy od początku.

Ten blog sobie wisi i nie wiem co z nim zrobić. Nowych opowiadań na niego nie piszę i do kontynuacji starych też się nie zabieram. Znaczy chciałabym skończyć kiedyś NsM (tak nadal pamiętam ten skrót). Wiem co chcę napisać, ale jakoś nie jest mi po drodze z tym tekstem. Więc nie wiem czy napiszę ten ostatni rozdział, czy też skończy się na moich marzeniach.

Ogólnie pisać dalej lubię i w sumie dalej to robię. Gorzej jest z publikowaniem. Nie wiem czy dalej mam czytelników, którzy chcieliby czytać.

Mój drugi blog (na którym teksty są lepsze - i w sumie mam co do nich pewne marzenie i dlatego nie są one już publikowane) wejść prawie nie ma. Nie dziwi mnie to, gdyż zawsze miał mniej komentarzy, mniej obserwatorów, mniej wyświetleń. Natomiast na ten prawie codziennie ktoś wchodzi. Czasami jest to pięć wyświetleń, czasami dwadzieścia. To spostrzeżenie bardzo mnie zdziwiło i zastanowiło.

Postanowiłam zrobić eksperyment i wstawić swój, krótki tekst. Rezultaty były takie, że przez kilka dni, a może tydzień wyświetleń było więcej i pojawił się jeden komentarz.

Jestem osobą, która lubi być doceniona, więc cieszę się z każdego wyświetlenia, ale w takiej sytuacji nie mam pojęcia co robić. Nie wiem czy potrafię regularnie pisać i publikować. Nawet nie wiem o czym miałabym pisać na ten blog.

Chciałabym poznać Waszą opinię. I przyznam szczerze, że mam nadzieję, iż osoby, które na bieżąco (o ile takie są - chociaż podejrzewam, że tak bo nie wierzę w takie przypadki) wchodzą na niego, powiedziały mi dlaczego to robią. Co ich tutaj trzyma.

Liczę na Waszą pomoc.

Pozdrawiam,

fanfik HxH

Była ciemna, burzliwa noc. Drzewa uginały się pod naporem wiatru. Góry widniejące w oddali wyglądały niczym pilnujący go strażnicy. Rezydencja, która do niego należała, stała pusta na polanie. Każde pomieszczenie było oświetlone, dzięki czemu budynek wyróżniał się na tle ciemnego lasu. Nie zwracał na to uwagi. Uciekał. Nie widział dokąd biegnie. Chciał być jak najdalej od swojej rezydencji. Chciał im uciec. Zniknąć przed nimi, przed Nim. Wiedział, że jeśli spotka Jego, na zawsze pożegna się z życiem. Nie odwracał się, biegł ciemnym lasem, w ręce trzymał pistolet. Jedyną broń, jaką przy sobie miał. Wiedział, że tym Go nie pokona, lecz mógł zatrzymać ich – stwory, które On stworzył.

Usłyszał szelest, a następnie czyjeś kroki. Ktoś niezdarnie podążał za nim. Zdawał sobie sprawę, że to nie jest On. Jego nie usłyszałby, On zaatakuje cicho, szybko. Może lepiej byłoby od razu dać się złapać Jemu? Nie wiedział, jak zabijają oni, a On? On nie lubił bawić się swoimi celami, swoją pracę wykonywał szybko i starannie. Zginąłby w mgnieniu oka, może nawet bezboleśnie? Nie. Nie może tak myśleć. Nie może poddać się bez walki. Może będzie pierwszym, któremu uda się uciec przed Nim. Przed Nimi. Uciec tej chorej rodzinie. Specjalistom od zabijania. Maszynom. Mordercom.

Zbliżali się. Przyspieszył. Coraz trudniej łapał oddech, każdy krok sprawiał mu problem. Musiał biec, uciekać. Odwrócił się. Pierwszy raz spojrzał na te kreatury, bo ludźmi nie mógł ich dłużej nazywać. Oni mieli go pilnować, chronić przed Nim, ale On zrobił z nich swoich podwładnych: bezmyślne kreatury, zombie. Każda postać miała szpilkę wbitą w głowę, to one kontrolowały tych biednych ludzi. Może gdyby je wyciągnął, jego pracownicy byliby tacy jak dawniej? Może ochroniliby go? Nie, to niemożliwe. To były Jego szpilki, nie mogły tak łatwo zostać usunięte z ciał ofiar. Znowu przyspieszył, chociaż nogi odmawiały mu posłuszeństwa. Potknął się. Przewrócił. Nie miał siły, by wstać. Oni zbliżali się. Drżącą ręką trzymał pistolet przed sobą. Wycelował w najbliższą postać. Strzelił. Pudło. Druga próba – zakończona tym samym rezultatem. Trzecia kula. Trafił, prosto w głowę potwora. Nareszcie. Strzelił po raz kolejny, jednocześnie cofając się. Po kilku strzałach wstał i nadal szedł do tyłu, nie patrząc, w którą stronę idzie, za bardzo skupiony na strzelaniu. Nagle poczuł za sobą pustkę. Wyszedł z lasu. Odwrócił się i ujrzał przepaść. Chciał skoczyć, lecz nie mógł. Coś złapało go za rękę. Strzelił. Kreatura upadła wprost na jego stopy. Zbliżyli się na tyle, że czuł ich oddechy na swojej skórze. Strzelał. Nagle poczuł ból w klatce piersiowej. Pociemniało mu w oczach.

— Zoldyck — wypowiedział wraz z ostatnim tchnieniem.

Mężczyzna obserwujący całe wydarzenie z dachu pustej rezydencji zmrużył oczy, przyglądając się długowłosemu zabójcy odchodzącemu od martwego ciała. Nie zwracał uwagi na upadające postacie, z uśmiechem patrzył na oddalającą się sylwetkę.

— Jak zwykle bez serca, jak zwykle nudno… Chciałbym się z tobą zmierzyć pewnego dnia — zaśmiał się, zeskakując z dachu. Uciekł, pozostawiając las pełny trupów. Była ciemna, burzliwa noc, a glebę zdobiły krwawe kałuże.

Puk? Puk?

Przyszłam się przywitać, powiedzieć, iż żyję i poinformować o tym, że na moim drugim blogu wstawiłam (połowę/albo 3/4) kolejną część Areosa -> Klik

A teraz możecie mnie linczować, bo jestem wielkim leniem, któremu nie chce się pisać, a chciałby bardzo to zmienić. Tak więc wszystkie rodzaje kar dozwolone >D

Pozdrawiam wszystkich cieplutko.

Spam i powiadomienia

Od dawna mam wrażenie, że na tym blogu panuje chaos. Dlatego też skoro przez bliżej nieokreślony czas nie będę tutaj dodawała nowych notek to postanowiłam posprzątać go. W tym celu tworzę ten post i (nie ukrywam) wszystkie żale/reklamy i ogólnie własne zdania możecie wpisywać poniżej w komentarzach. Ja się z tym blogiem zżyłam więc na pewno będę tu zaglądać, no i na meila będą mi przychodziły powiadomienia o nowych komentarzach xD 

Oczywiście liczę się z tym, że jednym postem ze spamem nie uporządkuję wszystkich blogów i na pewno za jakiś czas znowu będę miała wrażenie, iż na blogach panuje chaos. Może po prostu nie umiem odciąć się od tego bloga, bo w końcu jest to mój pierwszy, pisany bardziej na poważnie, blog. Mam nadzieję, że rozumiecie moje przywiązanie i moją prośbę do Was. ^^

Tymczasem na Zemlyi pojawił się nowy szablon zrobiony przez Fenga, a w święta powinno ukazać się opowiadanie (które de facto jest napisane tylko jedną rzecz muszę poprawić...)

Dobre wieści

Proszę, nie bijcie mnie. Bo znowu nie przychodzę z opowiadaniem. Nie duście mnie spodniami! Zwłaszcza spodniami Niemca! xD

Piszę abyście zwrócili uwagę na mój pasek ze stronami. Tam na górze po lewej jest link na mojego dru... kolejnego bloga. W tym tygodniu tam też pojawi się moje pierwsze opowiadanie fantasy! Takie... no chyba wiecie o co mi chodzi. Tak więc zapraszam do zapoznania się z nim. tak wiem szablon jest beznadziejny, ale to się zmieni.

W sumie mam wrażenie, że moja wena teraz bardziej skupi się  na tamtym blogu. Ale tego nie usuwam. Teoretycznie można uznać go za zawieszony, bo nie wiem kiedy coś napisze i tutaj dodam. Ale naprawdę zamierzam skończyć NsM i mam pomysł na jeden one shot. 

W skrócie. Planuję tutaj wstawiać opowiadania o miłości m-m tak jak było to dotychczas. Ale nie wiem kiedy weźmie mnie wena na takie coś.

Tak więc trzymacie się cieplutko i trzymajcie za mnie kciuki!

Zemlya

Nie, znowu nie opowiadanie. Ale dzisiaj chcę podzielić się z Wami nowym projektem. W bliskim czasie pojawi się strona z zakładką Zemlya. Tam wyjaśnię Wam cóż to jest oraz pojawią się tam linki z opowiadaniami fantasy. W sumie zastanawiam się czyż nie założyć nowego bloga dla Zemlyi ;/

No dobra ale ja nie o tym miałam. To tak w głowie mam pomysł na dwa opowiadania. Nie mają one wielkiej i wspaniałej fabuły. Bardziej będą opowiadać o bohaterach. Można powiedzieć, że będzie to coś w stylu luźnych opowiadań, może taki zbiorek...
Pierwsze opowiadanie ma ok 4 stron i liczę na to, że w tym tygodniu je skończę. Znaczy pierwszy tak jakby rozdział.

W każdym razie chciałam Wam powiedzieć, że żyję, mam dostęp do komputera (wreszcie!) i pomysł na opowiadania. Teraz tylko przegnić lenia, znaleźć czas i PISAĆ!

Tak więc proszę o wsparcie i bądźcie cierpliwi ♥

Znowu nic....

  Ekhem, ekhem. Wiem, że znowu zawodzę, wiem, że niektórzy wejdą z nadzieją, na nowy rozdział, a tu co? NIC. Nie, ja nadal nie zamierzam zawiesić tego bloga.. kiedyś wrzucę.. coś.

No więc po co ten post?
Ano po to, że Feng/Kashi/Kage/Wasyl czy inne pseudonimy z jakich ją kojarzycie. No w każdym razie Ada nominowała mnie do jakiejś zabawy, a że fajne pytania zadała to postanowiłam odpowiedzieć ^^


1. Ulubiony czarny charakter pochodzenia dowolnego?
Czyli, że zły ta? Hmm.. Pytanie ciężkie, bo takie postacie są, tylko że ja często nie przyjmuję do wiadomości, iż są złe. No dobra taki Sauron jest zły, tak z natury i średnio go lubię. Smeagol nie jest zły a zaślepiony i jego nie da się ani darzyć wielką sympatią ani nienawidzić...
No ale pytanie jest o mojego ulubionego złego bohatera... To chyba Loki będzie. Ale on nie jest zły :< Tak ja dalej tak sądzę. Czy ktoś jeszcze jest taki zły? No na pewno bo ja raczej lubię czarne charaktery ale w chwili obecnej nie mogę sobie przypomnieć.. Hm. Kim ja się ostatnio złym jarałam? Pamiętasz może?

2. To jak już w tym kolorowym temacie jesteśmy -wolisz "złych", za których "złem" stoi traumatyczna przeszłość, nieszczęśliwe dzieciństwo, przypalone tosty etc, czy tak zwane zimne sucze, bez skrupułów i bez szczególnych powodów, by szerzyć zło na świecie?
Hmm.. Trudne pytanie. I tacy i tacy są wspaniali. Bo Loki jest właśnie takim "skrzywdzonym" bohaterem. A tacy źli bo są źli są bardzo często rawr. No wiem, wiem jestem dziwna :< I dlaczego nie mogę sobie przypomnieć takiego wspaniałego czarnego charakteru? - starzeję się.

3. Czy nigdy nie przyszło ci do głowy, że język niemiecki płacze przez te wszystkie złe rzeczy, które o nim mówią? ;___;
Nie, nie przyszło mi. Niemiecki to zło. TO JĘZYK PIEKIEŁ! Jedyne co ładnie brzmi po niemiecku to to: https://www.youtube.com/watch?v=4kRsZnup7MY

4. Nie czujesz wyrzutów sumienia, kiedy piszesz opowiadanie... i porzucasz je w połowie?
Tehehe. To pytanie chyba do mnie pasuje. Przykładem może być YAM, czy NsM. Ale nie. Ja NsM skończę... kiedyś. Do tej grupy mogę również zaliczyć mój nowy oneshot. Tak, ten o Areosie. Takie piękne wizje mam (nie, to coś fabuły nie ma ;___;) No ale.. Zgubiłam kartkę, nie mam jak przepisać na komputer. NIE MOJA WINA. Może znajdę to opowiadanie, jest gdzieś w pokoju, gdzieś... *rozgląda się po pokoju*
No ale wracając do wyrzutów sumienia. Tak, mam je. I zastanawiam się w takich chwilach czy jest sens pisać.

5. Ciekawszymi do opisania są dla ciebie postacie z przewagą negatywnych czy pozytywnych cech, czy przeciwnie, wszystko powinno być idealnie wyważone?
I to jest bardzo trudne pytanie. Bo ja nie każdą cechę "negatywną" za takową biorę. Na przykład postać, która bez skrupułów potrafi kogoś zabić by dojść do celu, nie jest dla mnie negatywna. Ja co do postaci jestem bardzo dziwna. Sama nie potrafię wymyślić postaci z negatywnymi cechami. No dobra według niektórych Areos (którego być może poznacie) ma mnóstwo wad, aczkolwiek dla mnie jest on idealny ♥ No i jest jeszcze Syam (którego mogliście poznać w YAM, a kiedyś być może lepiej Wam go przedstawię) który wad nie ma. I moje królestwo o wiele lepiej ogarnia ode mnie ;___; (jak czegoś autorka nie zna, nie jest pewna to proszę udać się z tym zapytaniem do niego, on zna odpowiedź).
No dobra powinnam odpowiedzieć dokładnie na to pytanie, a nie pieprzyć o niczym. (albo chędożyć o niczym!) No więc bardzo ciężko mi odpowiedzieć. Dlatego zostańmy przy wersji, iż najlepsze to postacie idealnie wyważone xD

VAUTRIN! Eeee... Tak, tak właśnie przypomniałam sobie jaką RACZEJ negatywną postać lubię. No bo znowu nie uważam go za czarny charakter. Po prostu działał w "świecie podziemnym w Paryżu". I miał swoją dziwną mentalność, która cholernie mi się podoba.

6. Oceniasz książki po okładce, a jeśli tak, to czy kiedyś się na tym nacięłaś?
Aż wstyd to powiedzieć, ale raczej tak. Niektóre okładki książek są takie piękne *o*

7. Wyjątkowo idiotyczna piosenka, która podstępnie wbiła ci się do głowy i jesteś absolutnie pewna, że nie pozbędziesz się jej przez resztę życia?
Piosenka? Moja pierwsza myśl to: They're taking the Hobbits to Isengard! albo: Trololololo Ale to, to piosenki za bardzo nie są... Sądzę, że kilka się takich znajdzie, phi kilka. KILKANAŚCIE. Ale nie chcę aby mi się dzisiaj do głowy podstępem wbiły >n< Tak więc wybaczcie, nie wymienię więcej.

8. Lubisz szipować pairingi z książek/filmów/anime/whatevah wbrew wszelkiemu kanonowi i wszelkiej logice?
Ależ oczywiście, iż tak. Przykładem może być DoroBoro/BoroDoro. No dobra może lepiej, aby niektórzy nie wiedzieli o co chodzi. Niektóre postacie, aż się o to proszą. Chociaż mój MUSK nie raz nie dwa mnie przeraził szipując pary, które JA NIE chcę widzieć razem :< No ale...
Może się pochwalę, iż potrafię szipować własnych kolegów: PIwo i Mulek (jak widać nawet własne nazwy mają...)
Staram się jednak w jakiś sposób szipowanie to ograniczyć.

9. Dlaczego internet tak bardzo kocha koty?
BO KOTY SĄ WSPANIAŁE! Są urocze, słodkie, wspaniałe.

No jak je nie kochać?

10. Kraj bądź po prostu miejsce, które chciałabyś odwiedzić, ewentualnie zostać tam na stałe?
Em.. Bez dwóch zdań Japonia xD


Um wybaczcie mi ale nie będę wymyślała pytań, najzwyczajniej w świecie nie chce mi się. Powinnam się zająć innymi sprawami.. Więc na pocieszenie dam Wam to:

A właśnie!

Moriarty też jest wspaniały!


No więc na tym akcencie Ai kończy ten dziwny post.. Odezwie się, jak tylko znajdzie kartkę z oneshotem, przepisze, skończy go i ładnie wstawi na bloga z wyjaśnieniem świata w jakim akcja się dzieje. A przynajmniej takie są plany

Pozdrawiam cieplutko! ♥

Ogłoszenia

Łojoj jak dawno mnie tutaj nie było. Bardzo Was za ten zastój przepraszam aczkolwiek ostatnio nie mam chęci na pisanie chociaż kilka pomysłów jest. Na przykład mam zaczęte dwa one shoty. No właśnie. Póki co mają sam początek...
Kiedy nastąpi kontynuacja YAM i NsM? Nie mam pojęcia. Raczej YAM można uznać za zawieszone. Niby wiem jak fabuła ruszy do przodu, no ale. Nie mam chęci by to opisać. Teraz ten tekst wydaje mi się troszkę nielogiczny, dziwny. No i fabuła już mi się nie za bardzo podoba. Co do NsM fabuła jest ok, raczej, chociaż również może być uznawana za nielogiczną. Trzeci rozdział ma być ostatni ale nie mam pojęcia kiedy go napiszę. Przez LotR żyję w świecie fantasy. Z tego też powodu najprawdopodobniej troszkę zmienię bloga. Nie chcę mówić co dokładniej ale mogę zdradzić, iż teraz nie będzie tylko o relacjach męsko-męskich. Mam nadzieję, że to Wam nie będzie przeszkadzało i moja wizja Wam się spodoba.

No i jeszcze jedna bardzo ważna rzecz: Jeżeli ktoś chce być moją betą i sprawdzać długie opowiadania w BARDZO nieregularnych odstępach czasowych to proszę o kontakt.

Hmm.. To chyba tyle co chciałam napisać. Bardzo Was przepraszam, iż nie publikuję notek regularnie, że bardzo rzadko się do Was "odzywam". Po prostu nie mam chęci ani sił do pisania. Nie chcę bloga zawieszać, bo wiem, że wtedy do niego nie wrócę. Więc pozostaje mi tylko ogarnięcie siebie, jak i swojej weny. Trzymajcie kciuki, abym wzięła się w garść i nie porzuciła pisania, bo ostatnio mam wrażenie, że tak się stanie. A ja naprawdę lubię pisać :<


Pozdrawiam Was serdecznie! :*

Wesołych!

Dzisiaj Wigilia.Nadszedł czas magicznych świąt, które mają jedyną w swoim rodzaju atmosferę.. Nie wiem, jak Wy ale ja uwielbiam Boże Narodzenie.

Chciałam sprawić Wam radość i na rocznicę bloga wstawić coś... Nie wyszło.. Kiedy planowałam napisać notkę na Boże Narodzenie... zaczęło się oczekiwanie na Hobbita. Ostatnio mam na niego "fazę" zresztą nie tylko na niego bo na Władcę Pierścienia też "czego efekty możecie zauważyć na moim twitterze.." No więc jak mogłam pisać przez dwie noce,to ja czytałam Hobbita. Mam nadzieję, że wybaczycie mi to. Może dzięki temu nauczę się pisać fantasy.. Mam nadzieję, że efekty za niedługo zobaczycie.

Kiedy nowy rozdział, opko, czy coś? Nie wiem mam nadzieję, że za niedługo. Ale planować  nie będę -bo mi to nie wychodzi xD

Ale wracając do tematu notki to chcę Wam życzyć Zdrowych, rodzinnych pełnych ciepła i miłości Świąt. Aby ten czas był wspaniały. Abyście nabrali siły. I w ogóle wszystkiego naj!

A tutaj mój umysł zaszalał i stworzył takiego Świętego Mikołaja dla chłopaków z the GazettE: 

Jak widzicie mój świat nie toczy się wyłącznie wokół LOTR xD

Jeszcze raz najlepszego i smacznego.. nej kolacji xD A i świąt pełnych yaoi/miłościmęsko-męskiej/slash czy jak tam chcecie to nazwać *^*

~2~ (NsM)

Jak widzicie umieszczam drugi rozdział... Jednakże jest on NIEBETOWANY. Dlaczego? Bo moja beta nie ma czasu i w sumie nie wiadomo czy znajdzie go by sprawdzać moje bazgroły. Jako, ze nie wiem kto podjąłby się sprawdzania dodaję rozdzialik.. Mam nadzieję, że błędy was nie przerażą. Ostrzegam przed źle odmienionymi słowami, przecinkami pojawiającymi się w dziwnych miejscach lub ich brak. I ogólnie czytacie to na własną odpowiedzialność xP

Wspomnę jeszcze, że jest to przedostatni rozdział. Teraz planuję pisanie YAM, a dopiero w następne kolejności kończenie NsM (zdradzę Wam, że uwielbiam gnębić Mateusza heuheuheu). Te plany mogą ulec jednak zmianie. Przez kilka miesięcy z przyjaciółkami wymyślałyśmy swój świat. Każda z nas stworzyła swe państwo, historię itp. (moja jest jeszcze nie kompletna). Ale właśnie mam pomysł na opowiadanie, które rozgrywa się właśnie w tamtym świecie. Nawet mam pomysł. To byłoby takie fantasy.. Ciekawe jakbym sobie poradziła. Co o tym sądzicie?

No dobra to chyba tyle co chciałam powiedzieć, jednak możliwe jest iż o czymś zapomniałam.. To miłego czytania i nie wystraszcie się błędów!(o matko jak się stresuję tym, iż nie mam bety, chce ktoś nią być? ^-^)

~*~

            Trzy miesiące… Tyle przebywałem w domu dziecka. Po pierwszym gwałcie byłem załamany. Nie jadłem, mało piłem. W pokoju prawie w ogóle nie przebywałem, nie chciałem się widzieć z Piotrkiem. Z całego serca go nienawidziłem. Był dla mnie najgorszym skurwysynem, nie potrafiłem na niego patrzeć. Chłopak również nie szukał ze mną kontaktu. Również mało przebywał w pokoju. Wychodził z niego wcześnie - by przed szkołą pognębić dzieci - a wracał późno. Jedynie w weekendy debil spał do południa. Wtedy to ja pierwszy opuszczałem pokój, by przypadkiem nie rozmawiać z nim.

            Przez tydzień miałem tak jakby odpoczynek od moich prześladowców. Oczywiście śmiali się ze mnie dalej, ale nie bili, nie dotykali.

            Dokładnie tydzień po owym wydarzeniu musiałem wrócić się do pokoju przed zajęciami. Szybko biegłem do pokoju. Gdy wkładałem klucz do dziurki zauważyłem, iż drzwi były otwarte… Niewiele myśląc otworzyłem je i wszedłem do środka. Jak bardzo się zdziwiłem, gdy w pokoju zauważyłem Michała.

            -Widzę, że Mateuszek przyszedł, aby zakończyć moją nudę - powiedział, gdy tylko mnie zobaczył. Prychnąłem. Nie chciałem uciekać, nie chciałem pokazać, iż się go boję.

            Tego dnia też mnie nie zgwałcił, chociaż próbował. Jakimś dziwnym cudem wyrzuciłem Michała z pokoju, uprzednio wbijając cyrkiel w jego udo (pozostała blizna) oraz gryząc go w wielu miejscach do krwi. Niby był ode mnie starszy, silniejszy ale dałem sobie radę… Może udało mi się dzięki wzrostowi adrenaliny? Zrozumiałem, że Michał i jego banda nie są nie do pokonania, od tego dnia zacząłem prowadzić z nimi mini wojnę. Oczywiście mnie nikt nie pomagał, przez co zdarzało się, że zostałem pobity, zgwałcony. Jednak nie poddawałem się, co więcej zauważyłem, że zadawanie im bólu sprawia mi przyjemność.

            Przestałem się ich bać, przestałem ich unikać, chociaż to mi się częściej obrywało… Można powiedzieć, że stałem się masochistą, bo w końcu normalny człowiek uciekałby przed nimi. Ale ja normalny nie byłem. Dlaczego nie uciekałem? Nie chciałem być sierotą, która zachowuje się jak jakieś przestraszone zwierzę uciekające przed łowcą. Nie chciałem by inni się ze mnie śmiali, że nie daję sobie z nimi rady. Cholera, przecież jestem facetem! Nie mogłem dawać sobą pomiatać, niech oni wiedzą, że ja o swoje też będę walczył. Co z tego, że zazwyczaj przegrywałem, liczyło się to, że się nie poddawałem.

            Po pewnym czasie zauważyłem, iż inni wychowankowie domu dziecka zaczęli mnie… podziwiać? Już nie byłem alienem, który żyje w cieniu. Byłem kimś kto walczył o swoje i tak jakby o prawa wszystkich… Ludzie na mnie patrzyli, uśmiechali się do mnie, a gdy myśleli, iż nie patrzę wskazywali mnie sobie palcami. Oczywiście wszyscy mówili o mojej ,,wojnie" ale nikt mi nie pomógł. A ja coraz częściej obrywałem i to coraz mocniej… Przez gwałty mimo swojej postawy wojownika ciągle byłem zamknięty w sobie. Mówiłem jeszcze mniej niż wcześniej, zazwyczaj tylko odpyskowałem moim prześladowcom. Również nikomu nie pozwalałem się dotykać. Czyikolwiek dotyk mnie… bolał.

            Jednak moja wojna z gangiem miała swoje plusy. Śmieszne i dziwne prawda? Jakie plusy może mieć poniżanie, gwałcenie, bicie? I co najdziwniejsze poddawanie się temu? Ano takie, że nie myślałem o rodzinie. Nie załamywałem się, nie płakałem. Co dziwniejsze, nawet o rodzicach, siostrze, ich śmierci nie pomyślałem! W łóżku wieczorami - kiedy to wcześniej zadręczałem się myślami - wymyślałem sposoby na zemstę. Jak tym razem nie dać się pobić, zgwałcić. Jaki zrobić ruch. To ja miałem nimi kierować, nie oni mną. Ja miałem mieć władzę. Chociaż rzadko zdarzało się, iż wszystko rozgrywało się po mojej myśli…

           

            Pewnego dnia zostałem poproszony do gabinetu dyrektorki domu dziecka. Nie miałem pojęcia po co idę, co się stało. Może moja wojna z gangiem wyszła na jaw? Może będą chcieli mi pomóc? Albo ukarać mnie?

            Z niewzruszoną miną wszedłem do gabinetu. Na przeciwko mnie przy biurku siedziała dyrektorka. Swoje siwe włosy miała spięte w koka. Głowę opierała na splecionych rękach, a wzrok, który zazwyczaj patrzył na wychowanków z czułością, skierowany był na siedzącą przed nią młodą kobietę. Swoje zazwyczaj uśmiechnięte usta miała wykręcone w dziwnym grymasie. Ogólnie była zamyślona. Przez ten wyraz twarzy wyglądała o wiele starzej, jej zmarszczki się pogłębiły.

            Zamknąłem za sobą drzwi i cicho się przywitałem. Żadna z kobiet na mnie nie zwróciła uwagi, więc stałem jak ten kołek przy drzwiach, nie rozumiejąc po co tu przyszedłem. Gdy już myślałem, iż to jakaś pomyłka i chciałem wrócić do pokoju odezwała się dyrektorka.

            -Mateusz, ta pani to twoja ciocia - rzekła, a ja zamarłem oraz spojrzałem na nią z niedowierzaniem. Moja ciotka? Dyrektorka zaczęła mi wyjaśniać po co mnie wezwała i takie inne sprawy, a ja przyjrzałem się ledwo co poznanej ciotce. Kobieta miała długie blond włosy spięte w kucyk, zgrabny nos, zza okularów spoglądały na mnie błękitne oczy. Nie umiałem odczytać czegokolwiek z tego spojrzenia. Ba, nawet z samej mimiki twarzy, jak i postawy! Kobieta siedziała wyprostowana jak struna, minę miała poważną. Ubrana była elegancko. Na pewno miałem do czynienia z typową bizneswoman.

            Po kilkunastu minutach zorientowałem się, iż kobieta chce mnie zaadoptować. Nagle odnalazła się wielce troskliwa ciotka. Po czterech latach życia w domu dziecka miałem przeprowadzić się do obcej kobiety?

            Moja ciotka nazywa się Marta i była siostrą mojej matki. Była na pewno młodsza, bo wyglądała na trzydziestoletnią kobietę. Przez sześć lat mieszkała w Niemczech i dopiero w tym roku wróciła do Polski. A gdy dowiedziała się o śmierci siostry, postanowiła zająć się mną. No kurwa gratuluję pośpiechu. Bo przecież w ciągu sześciu lat nie odwiedzała rodzinki. A o moim istnieniu pewnie dowiedziała się stosunkowo niedawno.

            Oczywiście nie odezwałem się. Nie skomentowałem tego w żaden sposób. Po prostu patrzyłem na Martę z niewzruszoną miną. W myślach pogratulowałem sobie za tą stoicką postawę, bo w rzeczywistości miałem ochotę wyśmiać jak i potrząsnąć tą kobietą.

Nazywam się Mateusz i moja rodzina przypomniała sobie o mnie.

~*~

            Przez kwartał spotykałem się z Martą w domu dziecka, a potem nastąpiła rozprawa w sądzie dotycząca adopcji. Dlaczego wszystko trwało tak szybko? Tak naprawdę nikt mi tego nie wyjaśnił. Słyszałem wersję, że dlatego, iż Marta jest moją ciotką, że to rodzina więc sprawa adopcyjna trwa krócej. Oczywiście ja w to nie wierzyłem. Przecież po raz pierwszy zobaczyłem tą kobietę w domu dziecka! Wiedziałem jednak, że Marta jest bogata… Więc na pewno zapłaciła za przyspieszenie.

            Jak wyglądały moje kontakty z ciotką przed rozprawą? Kobieta przyjeżdżała co tydzień w sobotę. Razem spędzaliśmy pełną godzinę. W końcu musieliśmy się poznać i w ogóle. W sumie nie poznaliśmy się za dobrze. Kobieta czasami opowiedziała coś o pracy, Berlinie, ja z kolei napomknąłem coś o sobie, o szkole… Nie poruszaliśmy, żadnych ,,ważnych" oraz osobistych kwestii. Nie mówiliśmy o rodzinie.

            W ostatnią sobotę, przed rozprawą, przypadł dzień urodzin mojej mamy. Z Martą miało być to nasze ostatnie spotkanie w domu dziecka. Ja byłem jeszcze bardziej milczący niż zazwyczaj. Marta również nie rozpoczynała rozmowy więc przez chwilę siedzieliśmy w ciszy. W końcu moja ciotka ją przerwała.

            -Dzisiaj są urodziny twojej mamy… - zaczęła. Odburknąłem jej coś niewyraźnie i pokiwałem głową. Naprawdę nie miałem ochoty z kimkolwiek rozmawiać na temat mojej rodziny… Zwłaszcza tego dnia… - Może chciałbyś pojechać na jej grób?

            Zaproponowała to łagodnie, jakby bała się mojej reakcji. Ja jednak zdobyłem się tylko na zaprzeczeniem ruchem głowy. Marta westchnęła cicho ale nic nie powiedziała. Mijały kolejne minuty, aż w końcu kobieta znowu przerwała tą ciszę.

            -Jesteś bardzo podobny do mojej siostry… Masz jej oczy. Zresztą z zachowania też jesteś podobny.

            -Niech pani nie mówi mi takich bzdur! - warknąłem zły. - Nie zna pani, ani mnie, ani mojej matki! Od jakiś osiemnastu lat nie miała pani z nią RZADNEGO kontaktu. Dlaczego? Bo wyszła za mąż za osobę, którą kochała, a rodzina nie potrafiła tego zaakceptować! Nawet nie chcieliście poznać ich dzieci, a nie wierzę, że nie wiedzieliście o naszym istnieniu. Poznałem panią dopiero w domu dziecka, gdzie siedziałem cztery lata! Teraz pani wraca i chce mnie zaadoptować. Dlaczego? Bo tak wypada? Łaski mi pani nie robi!

            Nakręciłem się. Wiem, powiedziałem za dużo, ale nie potrafiłem się zatrzymać, jak już zacząłem, to nie potrafiłem zakończyć. W końcu zamilkłem i spojrzałem na Martę. Patrzyła na mnie spokojnie, jakby te wszystkie słowa po niej spłynęły. Chciałem coś jeszcze dodać, ale w tej chwili pomyślałem o mojej matce. Ona nie chciałaby abym tak wrzeszczał i oczerniał jej siostrę. Zresztą w ten sposób pokazuję, że matka nie potrafiła mnie porządnie wychować. Zrobiło mi się głupio. Naprawdę czułem się źle z tym.

            -Przepraszam - mruknąłem cicho,  a Marta westchnęła.

            -Nie masz za co przepraszać. Doskonale cię rozumiem i w sumie czekałam, aż wybuchniesz - mówiła spokojnie, opanowanym głosem. - W sumie dobrze, że nastąpiło to teraz, a nie wtedy gdy już będziesz ze mną mieszkał - to powiedziawszy spojrzała na zegarek by następnie wstać i ruszyć w stronę drzwi. - A i jeszcze jedno. Jeżeli nie chcesz do mnie mówić ,,ciociu" to zwracaj się po imieniu. Dziwnie mi gdy mój siostrzeniec mówi do mnie na per pani.

            To powiedziawszy opuściła pokój, a ja zostałem sam.

            Po tygodniu wprowadziłem się do Marty. Miała duży dom jednorodzinny na Śląsku, a dokładniej w Katowicach. Tam pomału przystosowywałem się do życia. Moja ciotka chciała abym poszedł do klasy humanistycznej w liceum ogólnokształcącym imienia Adama Mickiewicza. Sam preferuję przedmioty humanistyczne, zresztą myślałem nad zostaniem prawnikiem w przyszłości więc ten profil pasował idealnie. Jednakże Mickiewicz jest najlepszą szkołą na Śląsku! Przecież nie ma szans, abym się tam dostał!

            Gdy przekonywałem Martę, abym poszedł gdzie indziej, ta patrzyła na mnie z politowaniem i twierdziła, że dam sobie radę. A jeśli będę miał jakieś kłopoty to załatwi mi korepetycje. Tak więc temat liceum ucichł… A ja byłem pewny, że dostałem się tam tylko ze względu na łapówkę, jaką pewnie wpłaciła dyrektorowi Marta.

            Przez tydzień przygotowywałem się do szkoły, zakupiłem nowe podręczniki, ubrania - bo według Marty moje stare się nie nadawały. Ciotka kupowała najdroższe ubrania, wszystko musiało być firmowe. Ja nie musiałem mieć tak drogich rzeczy, ale Marta się uparła, iż innych mi nie kupi. Jako, że teraz miałem wybór i mogłem kupować co chcę i w jakim tylko kolorze zechcę, moim ulubionym kolorem stała się czerń. Uwielbiałem chodzić w czarnych, długich spodniach, zwykłym - również czarnym - t-shircie i tego samego koloru trampkach. W zimniejsze dni z chęcią zakładałem czarną bluzę z kapturem. Marcie nie spodobał się za bardzo mój nowy styl (ja się w nim naprawdę dobrze czułem, gdy byłem w czerni ludzie nie zwracali na mnie aż takiej uwagi), przez co zakładałem również kolorowe bluzki. Oczywiście wszystko w ciemniejszych kolorach, lub w takich, które nie zwracały na siebie uwagi. Krótko mówiąc nieoczojebnych.

            W ciągu tego tygodnia również zawitałem u fryzjera, bo według Marty fryzurę miałem fatalną. No ale co się dziwić, skoro odkąd mi Michał je obciął, nikt nic z nimi nie robił? Sam w pokoju chciałem coś naprawić, ale nie potrafiłem poprawić stanu. Jednak teraz szedłem oddać się w ręce eksperta. Nie pozwoliłem sobie obciąć jeszcze bardziej włosów. Tylko je wyrównać, by jakoś sensownie to wyglądało. Zamierzałem na nowo je zapuścić. Nie chciałem tracić czegoś ze swojego ,,ja".

            Moje kontakty z Martą wyglądały dość dziwnie… Kobieta nie interesowała się czym się zajmowałem, co robiłem. Jedynie zapewniała mi wszystko. Kupiła nowy telefon, zapewniała posiłki, dała laptop i dbała o moją garderobę. W jej domku dostałem dość duży pokój, w którym znajdował się telewizor, odtwarzacz DVD, wieża stereo, xbox,  gigantyczne łóżko (które swoją drogą było bardzo wygodne) biurko, przy którym miałem się uczyć i odrabiać lekcje. Naprzeciwko drzwi znajdowało się okno oraz drzwi balkonowe. Jako, że mój pokój znajdował się na piętrze miał piękny widok na ogród. Uwielbiałem siedzieć na balkonie i patrzeć w gwieździste niebo, słuchając natury i przejeżdżających samochodów niedaleko. Nie mieszkaliśmy w samym centrum Katowic, bardziej na obrzeżach, ale i tak (jak to na Śląsku) ruch na ulicy był dość zmożony.

            Przez ten tydzień przystosowywałem się do dziwnego charakteru Marty. Kobieta wcześnie rano wychodziła z domu, przez co ja robiłem zakupy w pobliskim sklepie. Przez cały dzień praktycznie byłem sam, dopiero pod wieczór wracała. Wtedy też razem spożywaliśmy kolację. Zawsze jedliśmy w jadalni, przy idealnie nakrytym stole. Ciotka często piła wino do tego posiłku, nawet parę razy i mnie poczęstowała. Jednak przy kolacji mało rozmawialiśmy, jedynie rzucaliśmy luźne informacje. Po posiłku ja wracałem do swojego pokoju, a Marta do swojego. Wtedy też kobieta oglądała różne telenowele, to był jej czas relaksu. Ciotka również przestrzegała ciszy nocnej, co wiązało się z tym, że o dwudziestej drugiej musiałem wszystko przyciszyć, tak aby kobieta miała ciszę. Oczywiście już ją nie interesowało, o której kładłem się spać. Kolejną regułą w tym domu był również porządek. Zazwyczaj każdy sprzątał po sobie. W domu nie mógł panować bałagan, wszystko musiało lśnić, jedynym wyjątkiem był mój pokój. Tam sam dbałem o czystość. Marta nigdy mi nie zwróciła uwagi dotyczącej niepoukładanych ubrań czy porozrzucanych książek.

            Przez ten tydzień przyzwyczajałem się także do myśli, iż nigdy nie spotkam już Wiktora, Piotrka, Michała… Najpierw myślałem, że to sen, że zaraz obudzę się w starym pokoju, że zobaczę Piotrka śpiącego niedaleko. Jednak to nie był sen. Przez długi okres czasu nie mogłem w to uwierzyć. Że ten koszmar po prostu się skończył, że teraz będę mógł żyć w spokoju, a przynajmniej taką miałem nadzieję…

            Pierwszy tydzień w tym miejscu minął mi zaskakująco szybko. Nadszedł czas bym poszedł do szkoły. Czy się bałem? Oczywiście, ze tak. Miałem dołączyć w trakcie drugiej klasy. Uczniowie się znali, zdążyli zakolegować w ciągu pierwszego roku. A ja? Czy będę tam pasować?

            W Drohobyczce lubiłem się uczyć. Lubiłem chodzić do szkoły. Mogłem wtedy spotkać się ze znajomymi, mogłem się pośmiać. Później, jak już byłem wychowankiem domu dziecka, znielubiłem tą instytucję. Nie miałem spokoju by się uczyć. W tamtym okresie też i ludzie mi przeszkadzali, chciałem się od nich odciąć. Kiedy już było lepiej, kiedy przyjaźniłem się z Piotrkiem szkoła nie przeszkadzała mi, aż tak bardzo. Jednak później po gwałcie znowu znienawidziłem tą instytucję. Nauczyciele kazali mi się uczyć, gdy ja myślałem nad zemstą! Szkoła zabierała mi zdecydowanie za dużo czasu. A jak będzie teraz? Tutaj. W Katowicach? Czy znowu będę tam chodził jak na ścięcie? A może w końcu znajdę miejsce dla siebie?

            Z takimi myślami w poniedziałek podążałem w stronę liceum. Wsiadłem do autobusu - Marta już zapowiedziała, że jak tylko skończę osiemnaście lat to kupi mi samochód i mam od razu zdać prawo jazdy - i pozostawiłem za sobą stare szkoły. Martwiłem się jak zostanę przyjęty, ale starałem się o tym nie myśleć. Nie chciałem się martwić na zapas.

            W końcu dojechałem i spokojnym krokiem ruszyłem w stronę szkoły. Serce biło mi jak szalone ale ja na zewnątrz udawałem spokojnego.

            W szkole trwała przerwa, co się chyba dobrze składało bo ja nie miałem pojęcia gdzie jest sekretariat. Zaczepiłem jakiegoś chłopaka.

            -Przepraszam, gdzie jest sekretariat? - zapytałem. Pytany spojrzał na mnie, po czym się uśmiechnął.

            -Ty jesteś pewnie ten nowy, co? - potwierdziłem kiwnięciem głowy. - Jestem Wojtek i chyba będziemy razem chodzić do klasy. Chodź zaprowadzę cię do sekretariatu.

            To mówiąc zaczął iść, a ja skierowałem się za nim. Wojtek był miły i podczas drogi dużo mówił o nauczycielach, moich nowych znajomych. Wyglądało na to, że już od jakiegoś czasu wiedzieli o moim przybyciu. Czyżby Marta podjęła wcześniej decyzję za mnie? Skąd miała pewność, że się zgodzę?

            Moja klasa okazała sie dość sympatyczna. Przyjęli mnie raczej jako swojego. W ciągu tygodnia zapamiętałem wszystkich imiona, co nie było łatwe bo w klasie było osób trzydzieści dwie (razem ze mną). Przez pierwsze dwa dni byłem ich sensacją. Wszyscy chcieli ze mną rozmawiać, dowiedzieć się dlaczego dopiero teraz się dopisałem i czy to prawda, iż się przeprowadziłem. Starałem się być miły, jednak moi znajomi chyba zauważyli, że jestem skryty i nie lubię mówić o sobie, więc nie naciskali. O dziwo zaakceptowali ten stan rzeczy i miałem wrażenie (wydawało mi się to absurdalne), że  chyba mnie polubili. Może ta szkoła nie będzie taka zła?

            W liceum ogólnokształcącym imienia Mickiewicza, nie było żadnego gangu, nie było Michała i Wiktora. Tutaj nikt sobie nie dokuczał. Wszyscy byli jednością. Każdy chciał w miarę miło spędzić czas i choć trochę przyswoić wiedzy. Mi ten układ bardzo się spodobał. Miałem swoją ciszę i spokój, a jednak nie byłem alienem.¹

Nazywam się Mateusz i rozpocząłem edukację w nowym mieście.

~*~

            Pierwszy miesiąc wspominam dość spokojnie. W tej szkole musiałem dużo się uczyć i dużo rzeczy po nadrabiać. Byłem trochę do tyłu jeśli chodzi o wiedzę wśród moich znajomych, na szczęście dość szybko załapywałem i uzupełniałem braki.

            Na lekcjach siedziałem najczęściej obok Marii. Dziewczyna często mi pomagała i wyjaśniała wiele rzeczy. Parę razy nawet udzieliła mi korepetycji. Z Marią szybko nawiązałem wspólny język, ale nie mogłem jej nazwać przyjaciółką. Ogólnie dość szybko polubiłem się z klasą, ale przyjaciół nie znalazłem. Owszem czasami spotykaliśmy się w grupie po za szkołą ale takie spotkania zdarzały się rzadko, zazwyczaj wieczory spędzałem w domu, przy książkach, albo po prostu relaksowałem się.

            W weekendy zazwyczaj się nudziłem. Owszem czasami spotkałem się ze znajomymi ale zazwyczaj spostrzegano mnie jako ,,nolife'a" Jednak nikt mi tego prosto w twarz nie powiedział. Nikt też nie dowiedział się o mojej przeszłości, nikomu nie wspomniałem o domu dziecka, Piotrku, czy o braciach - Wiktorze i Michale. To był mój mały sekret, przeszłość, do której miałem dostęp tylko ja.

           

            W pewną, jesienną sobotę poznałem swojego kuzyna - Dominika. Nie spodziewałem się tego. Wcześniej nie wiedziałem nawet o jego istnieniu… W dodatku, ta sobota zmieniła moje dalsze życie… Czy na lepsze? Chyba tak. Ale zacznijmy od poranka.

            Wstałem jak zwykle około godziny dziewiątej. Myślałem, że znowu spędzę weekend przed laptopem, xbox'em, książkami czy innymi tego typu rzeczami. Jednak w południe - gdy odkurzałem w salonie - zabrzmiał dźwięk dzwonku do drzwi. Ten fakt zdziwił mnie, gdyż Marta nie zapraszała dzisiaj gości, a nawet jeśli to pewnie byli umówieni na godzinę późniejszą - gdyż kobieta, w chwili obecnej brała kąpiel. Z westchnieniem wyłączyłem odkurzacz i ruszyłem w stronę drzwi by zobaczyć któż to postanowił odwiedzić moją ciotkę. Zajrzałem przez wizjer, jednak twarzy gościa nie poznałem. Miał krótkie brązowe włosy i piwne oczy. Jego mina z kolei świadczyła o zniecierpliwieniu. Nie wiedziałem kto to, jednak postanowiłem otworzyć drzwi.

            -W czym mogę pomóc? - zapytałem. Wiem pytanie tandetne. Dodatkowo brzmiałem pewnie bardzo staroświecko. Ale naprawdę nie wiedziałem co powiedzieć. Pierwszy raz w życiu otworzyłem drzwi nieznajomemu! Wcześniej, jak mieszkałem w Drohobyczce, rodzice nie pozwalali mi otwierać nieznajomym, a w sierocińcu wszystkich znałem…

            Chłopak - wydawał się niewiele starszy ode mnie - przyglądał mi się zdziwiony. Dosłownie, wyglądał, jakby go wmurowało w ziemię. Po chwili spojrzał na numerek domu sprawdzając czy się nie pomylił, by następnie znów przenieść wzrok na mnie.

            -Kim jesteś i co robisz w mieszkaniu mojej ciotki? - zapytał zdziwiony. Przekrzywiłem zdziwiony głowę i przyjrzałem się osobnikowi… Czyli jesteśmy rodziną - pomyślałem.

            -A więc Marta jest twoją ciotką? - zapytałem, a chłopak kiwnął głową. Aż dziwne, że się rodzince nie pochwaliła, iż zaopiekowała się biednym synkiem siostry… pomyślałem ironicznie. - Wejdź.

            Razem z chłopakiem, z którym najprawdopodobniej byłem spokrewniony, zasiadłem w salonie. Gość patrzył na mnie podejrzliwie, jakbym był jakimś złodziejem, włamywaczem. Nosz kurde! Chociaż z drugiej strony w tych czarnych ubraniach mogłem takie sprawiać wrażenie…

            -Chcesz coś do picia? - przerwałem tą niezręczną ciszę. Po potwierdzeniu udałem się do kuchni. Kiedy nalewałem sok wiśniowy do szklanek, ciotka wyszła z łazienki.

            -Mateusz! Dlaczego  jeszcze nie… Dominik! - krzyknęła uradowana tym samym przerywając wypowiedź kierowaną w moją stronę. Podczas ich powitania, ja wziąłem trzecią szklankę i z pełnymi naczyniami postanowiłem dołączyć do rodzinki, przy okazji zapamiętując imię gościa.

            -Wymężniałeś, Dominiku…- kontynuowała ciotka. - Ale kiedy ja cię ostatnio widziałam… Chyba rok temu na wigilii… - No tak, szkoda tylko, że mnie nikt wtedy nie odwiedził pomyślałem kwaśno.

            -Proszę - powiedziałem kładąc szklanki na stoliczku i zasiadając w fotelu. Ciotka nie zwróciła na mnie żadnej uwagi, natomiast Dominik przyglądał mi się podejrzliwie… Pewnie myślał czy jestem kochankiem Marty, czy może jej służącym?

            -Ciociu - rzekł w pewnym momencie. - A kim on jest?

            -Mateusz nie przedstawiłeś się?! - zdziwiła się kobieta i spojrzała na mnie. W odpowiedzi, na jej oburzony wzrok, wzruszyłem ramionami. - Będziemy musieli poważnie popracować nad twoimi manierami - mruknęła cicho. - Dominiku, to jest twój kuzyn Mateusz. Syn mojej siostry Marioli.

            W tej chwili mój kuzyn wyglądał, jakby zobaczył ducha. Wiadomość ciotki musiała go nieźle zaskoczyć. Uśmiechnąłem się lekko. Dominik jednak nadal wyglądał, jakby mu coś nie grało. Prawdopodobnie nigdy nie słyszał o cioci Marioli… O mnie, czy o mojej siostrze.

            -Od niedawna jestem prawnym opiekunem Mateusza… - dodała cicho, a Dominik, z otwartą z wrażenia buzią spojrzał na kobietę. - Ciocia Mariola nie żyje… - wyjaśniła. Czyli jednak moja rodzinka nie wiedziała o śmierci moich rodziców…

            -Jak to ciocia nie żyje? - Dominik bardzo dobrze udawał, iż wie o jaką ciotkę chodzi, albo naprawdę słyszał o mojej mamie.

            -Mieli wypadek samochodowy, cała trójka nie żyje - wyjaśniłem cicho, a chłopak spojrzał na mnie. - Zmarła moja mama, tata i siostra - dodałem.

            -Kiedy? - wydusił z siebie. Westchnąłem cicho i lekko uśmiechnąłem się ironicznie.

            -Jakieś cztery lata temu - odpowiedziałem spokojnie, po czym wstałem i poszedłem do łazienki by przemyć swoją twarz zimną wodą. Musiałem ochłonąć. Nie mogłem uwierzyć, że moja rodzina nie zdawała sobie sprawy z tragedii, jaka wydarzyła się, gdy miałem trzynaście lat.

            W łazience nie spędziłem za dużo czasu. Akurat w sam raz by uspokoić nerwy i złość. Po odetchnięciu opuściłem pomieszczenie, przy okazji dosłownie wpadając na Dominika.

            -Sorry - burknąłem. Kuzyn nie przejął się moimi przeprosinami, tylko kontynuował wypowiedź . Mówił mojej ciotce, że gdzieś się śpieszy i znajomy na niego czeka. Nie słuchałem za dobrze, tylko ruszyłem w stronę swojego pokoju.

            -Mateusz - powiedział Dominik, gdy już wszedłem na pierwsze stopnie schodów. Odwróciłem się myśląc, iż chce się ze mną pożegnać. - Z kumplem idziemy na miasto, nie poszedłbyś z nami? - zaproponował ku mojemu wielkiemu zdziwieniu. Przez chwilę myślałem patrząc na niego. Czy chciałem iść z nim? Oczywiście, że nie! Nie obchodziła mnie moja rodzina, oni mieli mnie w dupie, to ja mam ich teraz! Zanim zdążyłem grzecznie odmówić, odezwała się ciotka.

            -Z chęcią z wami pójdzie - zadecydowała. - Będziecie mieć czas by się lepiej poznać. W końcu rodzina musi utrzymywać ze sobą dobre kontakty. - Po tych słowach prychnąłem. Dobre kontakty? Serio? - Mateusz, pospiesz się! Chyba nie chcesz, aby kolega Dominika musiał długo na ciebie czekać? Tylko przebierz się bo wyglądasz karygodnie.

            Zły, szybko się wyszykowałem. Może i nie chciałem iść ale z doświadczenia wiedziałem, iż z Martą się nie dyskutuje. Po kilku minutach opuściłem pokój i razem z Dominikiem wyszliśmy z domu. Między nami panowała cisza. On, jak i ja nie wiedział co powiedzieć. Zresztą ja nie chciałem z nim gadać. Jakoś… nie potrafiłem zaakceptować tego, iż poznałem go w wieku siedemnastu lat. Dopiero po chwili zauważyłem, że przed budynkiem stał jakiś nieznany mi samochód, w którym nieznany mi osobnik siedział za kierownicą. Samochód był koloru czarnego. O ile nigdy nie interesowałem się markami samochodów - jakoś mi czasu zabrakło na przeglądanie stron internetowych - tak wiedziałem, iż jest to Volkswagen. Gdy kierowca nas zobaczył, uchylił okno i rzucił w naszą stronę.

            -Miała być chwilka. Siedzę tu od jakichś trzydziestu minut! -warknął, najwyraźniej nie zauważając mnie. Dopiero po chwili zorientował się, iż nie są z Dominikiem sami. - A ty to kto?

            -To Mateusz mój kuzyn - wyjaśnił Dominik. Jego znajomy nic nie odpowiedział tylko przeniósł wzrok na przednią szybę. W tamtej chwili zastanawiałem się czy chłopak coś widział, gdyż miał założone czarne, przeciwsłoneczne okulary. - A to jest mój przyjaciel Patryk - zwrócił się do mnie. Chłopak za kierownicą prychnął ale nic nie odpowiedział. Dominik obszedł samochód i siadł z przodu, a ja jego śladem załadowałem się na miejsce za kierowcą. - Mateusz pojedzie z nami.

            Rozmówca mojego kuzyna wzruszył ramionami, jakby za bardzo go to nie interesowało, włączył silnik i wcisnął pedał gazu ruszając. Patryk wydawał mi się dość gburliwym i dziwnym człowiekiem. Nie uśmiechał się, nie żartował tylko coś odburkiwał. Tak samo, jak już dojechaliśmy na miejsce. Na początku myślałem, iż mój kuzyn ze znajomym będzie chciał pochodzić po mieście, pójdzie na piwo… Ale oni weszli do restauracji i kupili bubbli tea. Nawet mnie namówili i musiałem stwierdzić, iż ta herbata była rewelacyjna. W między czasie moi towarzysze rozmawiali, a właściwie to Dominik trajkotał, a Patryk coś mruczał. W pewnym momencie przy stoliku została rzucona luźna propozycja pójścia na skałkę wspinaczkową. Miałem dziwne wrażenie, iż moi rozmówcy chcieli już dzisiaj iść, ale jakoś ich przekonałem by tego nie robić (z niewyjaśnionych przyczyn chcieli wziąć i mnie). Nie chodzi o to, że mam lęk wysokości, po prostu nigdy nie byłem na skałce i miałem dziwne przeczucie, że instruktor… dotykał by mnie. Może i się bardziej otworzyłem na ludzi, ale nadal bałem się dotyku.

            Po godzinie, może dwóch, opuściliśmy kawiarnię. Przez ten czas ze mną głównie rozmawiał Dominik. Patryk albo przytakiwał, albo coś mówił do mojego kuzyna. To dzięki Dominikowi nie czułem się niechciany… Chociaż i tak miałem wrażenie, że byłem piątym kołem u wozu. Wsiedliśmy do samochodu Patryka i ruszyliśmy w dalszą drogę. Myślałem, że po powrocie do domu będę mógł zająć się swoimi sprawami, jednak moi towarzysze mieli inne plany.

            -Pójdziemy dziś do Pomarańczy? - zapytał w pewnej chwili Patryk. Zdziwiło mnie to, iż pierwszy odezwał się sam z siebie. - Kaśka z przyjaciółkami pewnie pójdzie… - dodał.

            -W sumie… Czemu nie

            -Idziesz z nami? - zapytał mnie Patryk. Zdziwiło mnie to pytanie, gdyż chłopak w ogóle się do mnie nie odzywał. Nie wiedziałem co odpowiedzieć, gdyż nawet nie wiedziałem, co to jest Pomarańcza… Na szczęście z opresji wyciągnął mnie Dominik.

            -Nie ma jeszcze osiemnastki.

            -Zawsze może wejść na kartę VIP'a Jacka - zaproponował Patryk. Mój kuzyn zgodził się z nim i nim zdążyłem jakoś zareagować, zaczęli mi gadać, iż muszę nawet porządnie się ubrać, o której po mnie przyjadą i inne bzdury… Zanim zorientowałem się co się dzieje, stałem przed domem i patrzyłem za znikającym samochodem.  Czyli musiałem iść z nimi do tej całej Pomarańczy? Nawet mi nie wyjaśnili cóż to jest…

            Z westchnieniem wszedłem do domu i niezauważalnie przemknąłem się do swojego pokoju. Tam włączyłem laptopa zastanawiając się co to jest Pomarańcza… Bo na pewno o owoc im nie chodziło. Po uruchomieniu się najlepszego, jak na tamte czasy, windowsa, otworzyłem przeglądarkę Google i wpisałem "Pomarańcza Katowice". Jak to mawiają wujek Google wszystko znajdzie i tym razem również się nie zawiodłem. Okazało się, iż był to klub, dyskoteka. Z tego co się zorientowałem to najlepsza w tych okolicach… Zauważyłem również, iż jest bardzo popularna oraz wpuszczają tam od osiemnastego roku życia. Zresztą pewnie, jak wszędzie. Jednak najbardziej przeraził mnie tłum ludzi jaki miał się znajdować. Nie potrafiłem odnaleźć się wśród dużej grupy. No i - nie oszukujmy się - bałem się ludzi. Miałem wrażenie, że w każdej chwili spotkam Wiktora, Piotra, Michała czy kogoś innego z ich bandy. Wciąż miałem wrażenie, iż nasze ostatnie spotkanie wcale nie było ostatnie w moim życiu…

           

            Zszedłem do salonu chcąc podzielić się ,,moimi" planami z Martą. Miałem wielką nadzieję, iż najnormalniej w świecie się nie zgodzi.

            Kobieta siedziała w fotelu oglądając telewizję. Zasiadłem na kanapie zastanawiając się jak rozpocząć rozmowę i co zrobić by przebiegła ona zgodnie z moimi oczekiwaniami…

            -Dominik chce mnie dzisiaj zabrać do Pomarańczy - wypaliłem.

            -Do Pomarańczy? - zdziwiła się Marta i przeniosła na mnie wzrok. - To bardzo miłe z jego strony. - ,,Ale?" Nie ma żadnego ,,ale"? Naprawdę? Zabroń mi! Jednak ciotka nic nie dodała tylko na nowo zaczęła oglądać ,,Ukrytą Prawdę", ,,Dlaczego Ja" czy jaki tam leciał durny serial tego typu.

            -Przyjedzie po mnie jakoś wieczorem więc nie będę mógł zjeść z tobą kolacji - dodałem. W końcu wspólna kolacja to tak jakby nasza tradycja… Odkąd zamieszkałem z Martą zawsze wspólnie jemy ostatni posiłek.

            -No dobrze, sama zamówię sobie coś, a ty pobędziesz z Dominikiem - odpowiedziała wprawiając mnie w jeszcze większe zdziwienie… Zwolniła mnie z obowiązku zjedzenia razem kolacji? Jak to możliwe?

            -Pewnie wrócimy bardzo późno… - podjąłem kolejną próbę.

            -Będziesz mógł sobie zamówić taksówkę na powrót.

            -A dasz mi pieniądze? Bo tak głupio mi będzie pożyczać od Dominika kasę na alkohol - złapałem się ostatniej deski ratunkowej. W końcu kto normalny pozwoli siedemnastolatkowi pić w klubie… Marta spojrzała na mnie oburzona, a w moim sercu rozkwitła nadzieja, że może jednak nie pozwoli mi pójść z Dominikiem.

            -Mateusz! - …jak możesz myśleć o alkoholu! Nigdzie nie idziesz, co ty sobie gówniarzu myślisz? Masz szlaban do końca życia! - no już krzyknij to! Zabroń mi. - Wydałeś całe kieszonkowe jakie ci dałam? Tak szybko? - mówiła zbulwersowana, a ja patrzyłem na nią mrugając zdziwiony. Po chwili kobieta westchnęła i kontynuowała już spokojniej. - Dobrze, dam ci sto złotych i ani grosza więcej! Żeby to był ostatni raz - dodała wstając, a ja nie mogłem jej zrozumieć. Daje mi sto złotych? Na upicie się? A no i na taxówkę… Naprawdę? Tak normalni dorośli nie postępują! - A i jeszcze jedno - powiedziała stojąc przy drzwiach i patrząc w moją stronę - Ubierz się jakoś porządnie, bo tak nie wpuszczą cię do środka… I jak wrócisz to zachowuj się cicho, bo ja już będę spała.

            Machinalnie skinąłem głową, że niby zrozumiem. Ciągle jednak nie potrafiłem ogarnąć tego co się przed chwilką wydarzyło. Pozwoliła mi iść… Oszołomiony ruszyłem do swojego pokoju.

            O godzinie siedemnastej byłem już odświeżony oraz lepiej ubrany. Założyłem czarną koszulę i tego samego koloru spodnie. Nie chciałem wyjść na jakiegoś eleganckiego snopa więc z pogardą popatrzyłem na marynarkę, kupioną w jakimś drogim męskim butiqu przez moją ciotkę, a powieszoną teraz, nie przeze mnie, na drzwiczkach od mojej szafy. Według Marty właśnie ją powinienem założyć, w ogóle powinienem ją zakładać codziennie, bo przecież jest taka modna… Założyłem jeszcze pieszczochę - wbrew woli Marty ją sobie kupiłem, ot taki tam dodatek metalowy, chociaż metalem bynajmniej nie jestem - i zszedłem do salonu. Tam oczywiście odpoczywała moja ciotka, która tylko gdy zauważyła moje nadejście, dokładnie mi się przyjrzała.

            -Całkiem nieźle, jak na pogrzeb - skomentowała. - Założyłbyś jakieś kolory, a nie ciągle ta czerń. Ludzie pomyślą jeszcze, że żałobę mamy.

            Prychnąłem i zasiadłem na fotelu kładąc prawą łydkę na lewym udzie. Chciałem powiedzieć Marcie, iż ja nadal mam żałobę, ale sobie darowałem. Po co niepotrzebnie znowu zaczynać temat naszej rodziny? Co jak co ale nienawidziłem z nią o tym rozmawiać, a ciotka kilkakrotnie próbowała. Z rozmyślań wyrwał mnie dzwonek do drzwi oznajmujący przybycie gości, a właściwie to gościa - Dominika. Po krótkim przywitaniu i rozmowie z Martą oboje opuściliśmy dom. Na podjeździe stała taksówka (swoją drogą ciekawe ile za nią zapłacił… Z dziesięć minut gadał z Martą!) do której wsiedliśmy. Wbrew moim oczekiwaniu zawiozła nas pod budynek kina Helios. Zdziwiony spojrzałem na Dominika.

            -Najpierw idziemy na film, a potem do Pomarańczy - oznajmił. Nie mając innego wyjścia, wszedłem razem z nim do budynku. Tam, jak się okazało, czekał na nas Patryk z trzema biletami.

            -A na co w ogóle idziemy? - zapytałem. Początkowo sądziłem, iż zostałem zignorowany, gdyż Dominik poszedł kupić napój i popcorn. Jednak po chwili i ku mojemu wielkiemu zdziwieniu odpowiedział mi Patryk.

            -Obejrzymy Thor'a. Widziałeś już?

            -Nie - odpowiedziałem szybko i na potwierdzenie swoich słów zaprzeczyłem ruchem głowy. - A o czym to? - dodałem. Mój rozmówca spojrzał na mnie zdziwiony, jakbym urwał się z kosmosu, jednak nie komentując tego ani słówkiem powiedział.

            -Film jest z gatunku superhero no i w sumie można go nazwać przygodowym, z uniwersum Marvela. Opowiada… A zresztą nie będę ci spojlerować - zaśmiał się i machnął lekceważąco ręką. Uśmiechnąłem się lekko. Po kilku minutach podszedł do nas Dominik z największym popcornem oraz colą, jaką mieli w kinie. - Większej ilości popcornu się nie dało kupić? - powiedział ironicznie Patryk, ale wbrew swoim słowom wziął garść białej kukurydzy i wsadził sobie do buzi.

            -Ej! - oburzył się Dominik. - To jest na seans, a nie żebyś teraz cały mój popcorn zjadł!

            -Jak będę czekał, to nic nie zostanie - wyjaśnił śmiejąc się ,,pożeracz popcornów".

            -Jak jesteś taki mądry to trzeba było samemu kupić!

            -Nie wiesz, że czyjeś smakuje lepiej? - wyjaśnił cierpliwie Patryk i sięgnął po kolejną garść.

            -Odczep się od mojego ,,maleństwa"! - wrzasnął i odskoczył Dominik uniemożliwiając tym samym ,,atak" Patryka na jego popcorn. -  Już cichutko skarbie. Ten zły pan nic ci nie zrobi - mówił tuląc się do tekturowego pojemnika z popcornem. Jak na zawołanie spojrzeliśmy na siebie z Patrykiem i wybuchliśmy gromkim śmiechem. Dominik spojrzał na nas, jak urażone dziecko.

            -Kuzynie, nie spodziewałem się, iż masz takie dziwne zapędy seksualne - powiedziałem przez łzy. Mój tekst wywołał jeszcze większy śmiech u Patryka oraz oburzenie u Dominika. Jednak mój kuzyn długo zdenerwowany nie był, gdyż po chwili dołączył do nas. Natomiast ludzie znajdujący się w pomieszczeniu patrzyli na nas dziwienie, jednak nas to nie obchodziło.           

            Po kilku minutach udało nam się uspokoić i weszliśmy do sali, gdzie już się zaczęły reklamy. Zajęliśmy miejsca i przez pół godziny ,,podziwialiśmy" reklamy, wiwat Polska! Po zakończeniu, tych jakże krótkich ,,ogłoszeń" mogliśmy rozkoszować się filmem.

            Po prawie dwóch godzinach filmu (dodając reklamy to będzie ponad dwie, jakieś dwie i pół godziny) udaliśmy się na spacer po mieście. podczas przechadzki moi towarzysze rozpoczęli spór, o to który bohater był lepszy Thor czy Loki. Nie powiem tematyka ich debaty trochę mnie zaskoczyła… Sądziłem, że mężczyźni będą omawiali wygląd Jane, efekty specjalne. Dla mnie ten spór był wyjątkowo… kobiecym. Jednak nie skomentowałem tego w żaden sposób. Już po chwili Dominik wciągnął mnie w rozmowę pytając ,,A jak ty sądzisz?". Grzecznie wyraziłem swoje zdanie, iż wolałem Lokiego, gdyż bohater ten był  inteligentniejszy (no i o wiele przystojniejszy - dodałem w myślach). Mój kuzyn obruszył się jeszcze bardziej, a Patryk pogratulował dobrego wyboru. Jednak Dominik nie potrafił znieść tej klęski i kłótnia trwała dalej.

            W końcu koło jakiejś dwudziestej drugiej-trzeciej udaliśmy się do Pomarańczy. Dyskoteka jak dla mnie była ogromna. Ludzi zbierało się coraz więcej. Oczywiście przy wejściu mój kuzyn razem z Patrykiem musieli długo nakłaniać ochroniarza, iż jestem Jackiem. Mimo tego olbrzymi, łysy i wytatuowany mężczyzna nie chciał w to uwierzyć. W ostateczności moi znajomi zapłacili mu, zapewne dużą wyznaczyli łapówkę, gdyż facet się uśmiechnął pokazując bezzębne dziąsła, a tak mi się przynajmniej wydawało.

            W klubie znajdowały się, aż trzy parkiety! Na jeden z nich w oka mgnieniu udał się Dominik. Na szczęście Patryk poszedł ze mną zająć dogodne miejsce przy stoliku. Mieliśmy szczęście, iż akurat jeden był wolny. Patryk wstał bez słowa i odszedł pozostawiając mnie samego. Początkowo myślałem, że chce dołączyć do Dominika i mnie zostawi, jednak po chwili wrócił niosąc dwa kufle piwa, nawet nie wiem jakiego. Podał mi jedną szklankę, po czym napił się ze swojej.

            -Dzięki - powiedziałem, a właściwie wykrzyknąłem (w pomieszczeniu było bardzo głośno). Patryk wzruszył jedynie ramionami, ale mógłbym przysiąść, iż uśmiechnął się lekko znad swojego piwa. O dziwo nie siedzieliśmy przy stole cicho, a rozmawialiśmy. Patryk nie był taki gburem za jakiego go miałem… Miałem wrażenie, że taką maskę przybierał zazwyczaj przy Dominiku. No ale mniejsza z tym. Z rozmów wywnioskowałem, iż Patryk nie lubi tańczyć, ale przychodzi tutaj z nudów, dowiedziałem się również, że chłopak studiuje na AWFie razem z Dominikiem. O sobie mówiłem stosunkowo niewiele. Starałem się skupić na teraźniejszości zresztą mój rozmówca również.

            Po pewnym czasie do naszego stolika zaczęło napływać różnych znajomych Patryka i Dominika. Należy dodać, iż były to głównie koleżanki. Mimo nowego towarzystwa nie czułem się wykluczony, a wręcz przeciwnie. Wszyscy byli mili i w gruncie rzeczy dobrze mnie przyjęli. Mimo tego, iż rzadko się odzywałem, naprawdę dobrze się bawiłem. Parę razy nawet zostałem nakłoniony do tańca, tak samo jak Patryk.

            Wieczór mijał w bardzo przyjemnej i wesołej atmosferze. nawet nie wiem kiedy, piłem już swoje czwarte piwo, a zegarek wskazywał pierwszą w nocy. Jednak zabawa nadal trwała.

            W końcu około trzeciej/czwartej opuściliśmy Pomarańczę i każdy z nas ruszył do swojego domu w dobry nastroju.

Nazywam się Mateusz i spędziłem miło czas razem z kuzynem i jego kolegom.

~*~

            W niedzielę rano, a właściwie w południe, nie było już tak wesoło, gdyż dopadł mnie kac. I nie, nie moralny, który dość często przeżywałem, ale najzwyklejszy w świecie. Głowa mnie napierdalała, jakby stado słoni po niej właśnie przebiegło i dodatkowo kilka z nich postanowiło zasiąść na niej swym dupskiem oraz porobić gorsze rzeczy. Dodatkowo strasznie mnie suszyło, jakbym od co najmniej pięciu dni nic nie pił. Z wielkim jękiem na ustach oraz niezwykle ciężko wstałem z łóżka i następnie zszedłem (a właściwie to poczłapałem) do kuchni. Tam, nie bawiąc się w nalewanie wody do szklanki, w zastraszającym tempie opróżniałem butelkę wody. Czynność tą przerwało dzwonienie mojego telefonu (naprawdę nie wiem jakim cudem on tam się znalazł). Przelotnie spojrzałem na wyświetlacz i dostrzegłem migoczące imię ,,Patryk". Zmarszczyłem zdziwiony brwi. Wymienialiśmy się numerami? - pomyślałem, jednak posłusznie odebrałem.

            -Hej, jak się masz? Bezpiecznie dotarłeś do domu? - usłyszałem po drugiej stronie i mimowolnie się uśmiechnąłem. Oparłem się o blat i nadal trzymając butelkę wody odpowiedziałem.

            -Nie masz co się przejmować, żaden zmutowany stwór nie stanął mi na drodze. Smoków, wampirów, czy zombiaków również nie zanotowano.

            -Eh, jaka szkoda. Miałem wielką nadzieję, iż jednak coś się pojawiło.

            -No wiesz co? Ja wiedziałem, że ty tylko czekasz na moją śmierć! - udałem obruszenie, a Patryk się zaśmiał.

            -Wcale, że nie - zaczął, gdy się uspokoił. - Po prostu, gdyby coś cię porwało, ktoś musiałby cię uratować - wyjaśnił spokojnie, a mi zaschło w gardle. Nie wiem, dlaczego ale te słowa zabrzmiały dla mnie dość… dziwnie. Z trudem przełknąłem ślinę, a właściwie jej resztki.

           -I kto niby miałby mnie uratować? - chciałem, aby to pytanie zabrzmiało naturalnie, nawet udałem parsknięcie, ale chyba nie wyszło. Miałem wrażenie, iż brzmiałem bardzo nerwowo.

            -Może ja… - odpowiedział Patryk, a przynajmniej tak mi się zdawało, gdyż nagle usłyszałem krzyki jakiegoś chłopca.

            -Patlyk! Chodź! Obieciałeś się pobawić! Mama powiedziała…!!- dochodziły do mnie pojedyncze słowa.

            -Piotrek zamknij się! - krzyknął, a ja zamarłem. Mój umysł ciągle powtarzał to imię, przed oczami pojawiły się sceny z przeszłości. Chciało mi się płakać, ale stałem nie mogąc się ruszyć bezmyślnie patrząc w ścianę. - Sorry, ale obiecałem mamie, że zajmę się synem jej znajomej… Eh, zabawa w niańkę fajna nie jest - parsknął, ale mnie do śmiechu nie było. Ciągle uparcie milczałem. - Mateusz? - zapytał po chwili.

            -P-patryk… J-ja, ja muszę kończyć… - wyjąkałem nieobecnym głosem.

            -Stało się coś? - wyraźnie się zaniepokoił.

            -Nie, t-to znaczy tak, to znaczy… - zacząłem się plątać w wypowiedzi. - Po prostu nie mogę rozmawiać. Przepraszam. Pa.

            Zakończyłem rozmowę nie czekając nawet na jego odpowiedź… Zresztą w tamtej chwili nie interesowało mnie nawet czy coś powie. Moje myśli były gdzie indziej. Krążyły wokół przeszłości, znajdowały się w domu dziecka. W tamtym momencie myślałem o tym jak poznałem Piotrka, jak się w nim zauroczyłem, jak bardzo się na nim zawiodłem… Jak byłem gnębiony przez gang Michała i Wiktora… Jak mnie zgwałcili… Myślałem o swojej wojnie…

            W moich oczach pojawiły się łzy. W końcu odzyskałem zdolność do ruchu i pobiegłem do swojego pokoju. Dlaczego to mi się stało? Dlaczego nikt nie stanął w mojej obronie? Dlaczego całe życie muszę cierpieć? Po raz pierwszy nad tym się zastanawiałem. Po raz pierwszy użalałem się nad sobą. Po raz pierwszy… czułem się bezradny. Myślałem nad tym przez długi czas, sam nie wiem dokładnie przez ile. Nagle dotarło do mnie, iż wczoraj po raz pierwszy nie pomyślałem o tym co się działo w domu dziecka… Wcześniej przeszłość mnie nie opuszczała. Nie było dnia bym chociaż raz o niej nie pomyślał. A wczoraj? Czy jest możliwość, abym przeszłość zostawił za sobą? Nie, przecież przeszłość jest częścią mnie. Ale ja tamtej części nie chciałem. Chciałem zapomnieć, lecz… nie potrafiłem. A może jednak?

            Z mętlikiem w głowie zasnąłem.

Nazywam się Mateusz i przeszłość ciągle mnie nawiedzała.

~*~

            Kolejne dni mijały tak samo. Chodziłem do szkoły, uczyłem się. Z Patrykiem i z Dominikiem nie kontaktowałem się, oni również się do mnie nie odzywali. Nie, żebym z tego powodu jakoś specjalnie cierpiał… Chociaż właściwie żałowałem, że to wyjście było jednorazowe. Szkoda, że Dominik nie wpadł odwiedzić Marty, może byś my gdzieś jeszcze wspólnie wyszli? Chociaż oni mieli własnych znajomych, własne towarzystwo, niby dlaczego mieliby się kolegować ze mną?

            Z takimi myślami spędzałem kolejne dni. Miałem wrażenie, że powinienem zadzwonić do Patryka, powinienem wyjaśnić mu moje szybki rozłączenie… Powinienem… A zresztą co go to obchodziło? Zapewne już zapomniał o moim istnieniu.

            Minęły dwa tygodnie. W tym czasie pogoda zdążyła się pogorszyć. Było coraz zimniej, mokro, coraz częściej deszcz padał… Mój humor był bardzo podobny do warunków pogodowych, ale cóż się dziwić? Któżby w podobne dni tryskał energią i optymizmem?

            W piątkowe południe również wyjątkiem nie było. No może jedynie nie padało, aczkolwiek zamarzałem w mojej zimowej kurtce. Ciekawe w czym będę chodził w styczniu, jak teraz jest mi zimno… Z tymi myślami stanąłem przed domem i zacząłem szukać kluczy, których… nie znalazłem. Cholera! Przez chwilę myślałem, że je zgubiłem, dopiero po chwili przypomniałem sobie, że Marta jechała do pracy później niż zwykle i to ona zamykała drzwi. Byłem na siebie wściekły, no bo jak mogłem zapomnieć? Moja ciotka wróci jakoś wieczorem! Co miałem robić do tego czasu?

            Jak jakiś dureń stałem pod tymi drzwiami i myślałem, no bo przecież okna nie wybiłbym… Pewnie kontynuowałbym te czynności, gdyby nie głośne burczenie mojego brzuchu. Czyli czeka mnie obiad w Fastfoodzie typu McDonald? Pomyślałem i zawróciłem w stronę przystanku autobusowego. W takich chwilach cieszyłem się, że zawsze noszę przy sobie portfel…

            O dziwo na busa długo czekać nie musiałem… Wydawało by się, iż los postanowił mnie oszczędzić, jednak ja czułem, że coś się jeszcze zdupczy…

            W McDonald'zie kupiłem sobie cheesburgera, frytki i inne niezdrowe rzeczy. Oczywiście w lokaju wolnego miejsca siedzącego nie mogłem znaleźć. Z westchnieniem i z żalem spojrzałem na szarą pogodę. Chcąc, nie chcąc musiałem spożyć swój posiłek na zewnątrz. Postanowiłem poszwędać się po centrum miasta. Zapewne wyglądałem, jak jakaś sierotka co chodzi z jedzeniem i nie wie co ze sobą zrobić… No można by powiedzieć, iż to prawda jest…

            Na domiar złego zaczęło padać. I nie, nie był do deszczyk, mżawka, czy kapuśniaczek. Lało, jak cebra i już po kilku sekundach byłem cały mokry. Miałem wrażenie, że nawet z kurtki, która nie powinna przemoknąć, można było wykręcić litr, albo i nawet więcej, wody. Z westchnieniem dokończyłem posiłek, papierki powyrzucałem i zacząłem szukać jakiegoś schronienia. Oczywiście mogłem pójść do centrum handlowego Silesia, w końcu to jakieś trzy może cztery przystanki tramwajowe. No ale nie chciałem pogrążać się jeszcze bardziej. Zresztą w takim stanie to pewnie mnie nigdzie nie wpuściliby… W pewnym momencie zacząłem zastanawiać się dlaczego od razu nie poszedłem do Silesii. Przecież tam są restauracje, jest McDonald, Empik! Jakim jestem idiotom! Warknąłem w myślach, a przynajmniej mam nadzieję, że na głos tego nie powiedziałem.

            Z westchnieniem zauważyłem jakiś zadaszony przystanek autobusowy. Nie mając lepszego pomysłu i chęci dalszego marszu w ulewie, zająłem miejsce pod zadaszeniem. Nie powiem by były to jakieś luksusy, cały czas wiał wiatr, było mi bardzo zimno. Chociaż i tak było cieplej niż podczas mojego spaceru…

            No więc siedziałem zmarznięty, znudzony, zły na siebie, na tej przeklętej ławce i obserwowałem, jak samochody jeżdżą, autobusy co chwila się zatrzymują. W pewnej chwili zamiast busa podjechał samochód, dodam, że samochód, jak i kierowca byli mi znani.

            -Co tak siedzisz sama, zmoknięta kuro? - zaśmiał się kierowca. Lekko uśmiechnąłem się i spojrzałem na niego.

            -Nie wziąłem kluczy do domu i nie mam teraz co ze sobą zrobić - wyjaśniłem wzruszając ramionami. Patryk spojrzał na mnie z politowaniem.

            -Taki młody, a już ma sklerozę - mruknął, na co ja prychnąłem. - Wsiadaj - powiedział wracając do samochodu. - No już, bo jeszcze mandat mi wlepią za parkowanie przy przystanku - dodał pakując się do środa. Nie chcąc się kłócić ruszyłem za nim i zasiadłem na miejscu pasażera.

            -No i zamoczę ci tapicerkę - rzekłem, gdy kierowca ruszył. Patryk spojrzał na mnie ,,kątem" oka i zaśmiał się. - A gdzie właściwie jedziemy? - dopytałem.

            -Pojedziemy do mnie - oznajmił.

           -Czyli jednak mnie porywasz? - udałem oburzonego, a Patryk uśmiechnął się z politowaniem  i pokręcił głową. - No mógłbyś chociaż mnie zapytać o zdanie…

            -Wiesz… Zawsze mogę cię zabrać do domu twojej ciotki i pojechać do siebie. - odpowiedział szeroko uśmiechając się. - Po za tym jesteś przemoknięty i gdyby nie ja nabawiłbyś się zapalenia płuc. Chociaż nadal istnieje duże prawdopodobieństwo, że będziesz chory…

            -No dobra, dobra - odburknąłem podnosząc ręce w obronnym geście. Patryk zaśmiał się. Reszta drogi przeminęła nam w milczeniu.

            Patryk mieszkał sam w kawalerce. Jak zwykły student miał jeden pokój, jedną kuchnie, jedną łazienkę. Mimo tego, iż mieszkanie było małe, było naprawdę przytulne. Z przedpokoju wchodziło się do wszystkich pomieszczeń, a w dodatku mieszkanie znajdowało się na trzecim piętrze, przez co z pokoju było wyjście na malutki balkonik. Pokój był utrzymany w kolorach pastelowych, a dominowała zieleń.

            -Zaraz dam ci jakieś suche ubranie, a następnie dostaniesz gorącej herbaty - zakomunikował właściciel. - I nie ma żadnego ale. A teraz chodź do pokoju - dodał po czym obaj weszliśmy do owego pomieszczenia. Tam znajdowały się meble w kolorze ciemnego kasztanu i sofa o barwie jaśniutkiego żółtego. Należy też dodać, iż na stoliku znajdował się nie zamknięty laptop, a obok niego walał się stos książek, papierów, o które można było się również potknąć. O czym po chwili się przekonałem, prawie nie zaliczając gleby. Patryk zaalarmowany moim poruszeniem, odwrócił się i uśmiechnął się do mnie przepraszająco.

            -Sorry za ten bałagan… ale…

            -Nie tłumacz się - przerwałem mu. - Zresztą od razu widać, że jest to mieszkanie studenta - dodałem i obaj się zaśmialiśmy.

            -Masz, to powinno pasować - powiedział podając mi jakieś ubrania. - To ja pójdę zrobić ci tą herbatę - dodał, poczym opuścił pomieszczenie. W tym czasie ja przebrałem się. W końcu nie miałem zamiaru siedzieć u niego w mokrych ciuchach. Patryk dał mi czarną bluzkę zespołu Gorillaz oraz zwykłe spodnie tego samego koloru. Ubranie o dziwo było w miarę dobre… No może gdzie niegdzie było za szerokie. Najwyraźniej Patryk musiał chodzić na siłownie.

            Po chwili gospodarz wrócił niosąc dwa kubki. Gdy podał mi jeden z nich, pomyślałem, iż jesteśmy sami. Nie, to nie były myśli z jakimiś podtekstami. Chodziło mi raczej o to, że wcześniej nie byłem z nikim sam w pokoju. Znaczy oczywiście często przebywałem tylko z Martą. Ale mi chodziło raczej o osoby tej samej płci. Pokój dzieliłem z Piotrkiem, zresztą w późniejszych czasach w tymże pokoju byłem gwałcony… A teraz? Siedziałem w pokoju obok chłopaka, którego praktycznie nie znałem… To chyba oczywiste, że odczuwałem pewien… dyskomfort.

            -Stało się coś? - z rozmyślań wyrwał mnie głos Patryka. Uśmiechnąłem sie lekko znad parującego kubka i pokręciłem przecząco głową.

            -Ostatnio też się tak zapytałeś - odpowiedziałem roześmiany tym faktem. Dopiero po chwili zorientowałem się, że wspominając o tamtej rozmowie, najprawdopodobniej Patryk będzie chciał mi zadać kilka niewygodnych pytań… Lekko się spiąłem.

            -Najwyraźniej mam powody by zadawać to pytanie - odrzekł spokojnie. - Co się właściwie wtedy stało?

            -Nic… Po prostu… - zaciąłem się. Nie potrafiłem i nie chciałem opowiedzieć mu o wydarzeniach z domu dziecka. Nie chciałem mu mówić co mi się przytrafiło.

            -W porządku, jak nie chcesz, to nie mów, ale jakby co to pamiętaj, że zawsze cię wysłucham.

            Uśmiechnąłem się na jego słowa i obiecałem pamiętać o tym. Reszta spotkania odbyła się w miłej atmosferze. nawet moje poczucie dyskomfortu znikło. Przy Patryku byłem naprawdę szczęśliwy, nie myślałem o przeszłości, nie zadręczałem się. Po kilku godzinach chłopak odwiózł mnie do domu, gdzie na szczęście siedziała Marta, a sam pojechał na wieczorne zajęcia. Niestety, proroctwo Patryka się wypełniło i przez kolejny tydzień leżałem w łóżku z gorączką.

           

            Od tego czasu moje relacje z Patrykiem były bardzo dobre. Dość często się spotykaliśmy, żartowaliśmy. Czasami wychodziliśmy z Dominikiem, ale częściej tylko we dwoje. Chodziliśmy na imprezy, do barów, na siłownię, czasami na zwykłe spacery… Czy to naprawdę brzmi tak pedalsko, jak mi się zdaje? W każdym razie na początku byliśmy bardzo dobrymi znajomymi. Potem poczułem, iż mogę zaufać chłopakowi, że mógłbym mu powiedzieć o przeszłości. Tylko, że ja nie chciałem do nie wracać. I może tu popełniłem błąd?

            No nieważne. W każdym razie nasza przyjaźń się zaciślała i w sumie spotykaliśmy się raz w tygodniu minimum. No i często pisaliśmy ze sobą. Mijały dni, tygodnie, miesiące. Minęło Boże Narodzenie, przed którym w trójkę zrobiliśmy ,,własną" wigilię. Która swoją drogą opierała się głównie na piciu… Wszyscy również obdarowaliśmy się skromnymi podarunkami. No w przypadku Dominika był to sam alkohol, który się nie zmarnował.

            Przez następny czas zorientowałem sie, iż chyba zacząłem sie w Patryku… zakochiwać. To było dla mnie nieznane uczucie. Pierwszy raz kogoś pokochałem. Bo z Piotrkiem było inaczej. Lubiłem go, był moim przyjacielem, ale to on mnie pocałował, gdy nawet nie zdawałem sobie sprawy z własnej orientacji. Przyzwyczaiłem się do jego bliskości, ale nigdy go nie pokochałem. Byłem w nim zauroczony, ale nie zakochany. Zrozumiałem to dopiero, gdy uzmysłowiłem sobie uczucie, jakie żywiłem do Patryka. Chciałem z nim spędzać, jak najwięcej czasu, czasami zdarzały mi się dziwne sny, z jego udziałem… Znowu to wszystko brzmi, jak gadka, jakiegoś zniewieściałego pedałka więc może odpuszczę sobie dalsze rozmyślania o miłości.

            Zauważyłem również, że dzięki Patrykowi zmieniłem się. Nie rozpamiętywałem przeszłości. Nawet nie rozmyślałem o mojej rodzinie, nie gnębiłem się. Byłem szczęśliwy, radosny, taki jak wcześniej. Myślałem, że tak ma to wszystko wyglądać, że jest już dobrze, że w końcu mogę zapomnieć, do czasu…

           

                Nadeszła w końcu kolejna rocznica śmierci mojej rodziny. Tego dnia również pojawiły się wyrzuty sumienia. Na powrót nienawidziłem siebie. Brzydziłem się sobą. Wtedy też nie poszedłem do szkoły, zostałem w pokoju, gnijąc w łóżku. Marta pewnie nawet tego nie zauważyła, pewnie poszła z samego rana do pracy. Chociaż nie miałem pewności, nie schodziłem na dół. Od południa mój telefon ciągle dzwonił, ale ja go usilnie ignorowałem. Myślami byłem gdzie indziej, w domu, u siebie. Przypominały mi się słowa mojej najbliższej rodziny: ,,Widzisz skarbie, roślinki szybciej rosną, jak się z nimi rozmawia…", ,,Ale mieliśmy jechać zobaczyć prezent dla ciebie…", ,,Znowu idziesz grać? Znowu pojedziemy bez ciebie…" Te wszystkie słowa, wydarzenia przeżywałem na nowo. Wszystko rozpamiętywałem, nawet moment, gdy dowiedziałem się o ich śmierci… ,,Mateuszku… Twoi rodzi, razem z Madzią… oni… oni… nie żyją…"

            Jak cały ranek nie pozwoliłem sobie na chociażby jedną łzę, tak teraz nie potrafiłem. Po przypomnieniu sobie, jak zapłakana pani Krysia oznajmiła mi śmierć moich rodziców, mojej siostry, moich najbliższych, nie potrafiłem zostać obojętny. Nie chciałem.

            Około godziny czwartej troszkę się uspokoiłem. Już nie płakałem, mój oddech nie był już spłycony, ani przyśpieszony. Jednak ciągle patrzyłem bezmyślnie w ścianę. Nawet przestałem zwracać uwagę na dzwoniącą komórkę, nie interesowało mnie, któż to dzwoni. Z otępienia wyrwało mnie dopiero głośne wchodzenie po schodach (Marta robi to o wiele ciszej) i głośne pukanie, a właściwie walenie, do drzwi. Przeniosłem wzrok na nie i usiadłem na łóżku.

            -Proszę - powiedziałem mało zainteresowany, któż to przyszedł. Do pokoju wszedł zdenerwowany Patryk.

            -Mateusz co się dzieje? - zapytał zaniepokojony zamykając za sobą drzwi. - Nie odbierasz telefonu…

            -Co tu robisz? - przerwałem mu. Pytanie to zadałem stosunkowo cicho, ale chłodno. Nie chciałem dzisiaj rozmawiać. Chciałem być sam.

            -Martwiłem się, twoja ciotka zadzwoniła i powiedziała, że nie zszedłeś jeszcze na dół dzisiejszego dnia - wyjaśnił, a ja spojrzałem na niego zdziwiony. To ona wie? Skąd? - Została dzisiaj w domu, martwiła się. Nie wie co robić… - zaczął tłumaczyć.

            -Jasne! - krzyknąłem nie wytrzymując - Lepiej ciebie przysłać, niż samemu przyjść! - dla mnie to było jasne. Zadzwoniła po Patryka, bo jej było wygodniej… bo nie musiała nic robić.

            -Mateusz, to nie tak. Po prostu nie wiedziała co ma zrobić. Ostatnio, jak wspomniała o twojej matce… - zaczął, ale po chwili zamilkł. Być może dlatego, iż przeniosłem na niego rozwścieczone spojrzenie? Przecież nikt nie miał prawa wspominać o moich rodzicach… Nikt nie miał prawa porównywać mnie do nich… To za bardzo bolało.

            -Skąd wiesz? - warknąłem.

            -Powiedziała mi. Tak samo jak o tym, że dzisiaj mija kolejna rocznica ich śmierci… - zaczął. Przez chwilę milczał, ale zauważając, że nie mam zamiaru się odezwać kontynuował podchodząc do mnie wolno. - Ja wiem, że jest ci ciężko… Ale nie możesz…

            -Co nie mogę?! Kto mi zabroni? Ty?! - krzyczałem. Patryk patrzył na mnie zdziwiony i chyba coraz bardziej przerażony. - NIC nie rozumiesz! Oni umarli przeze mnie!  - wrzasnąłem po czym siedząc na łóżku zakryłem twarz rękami. - To przez mnie, to moja wina - powtarzałem chaotycznie. ,, Znowu pojedziemy bez ciebie…"

            -Mateusz, nie możesz się obwiniać - zaczął i usiadł obok mnie. - Nie wiem, jakie to uczucie stracić rodziców, ale wiem, że oni zawsze chcą dla dzieci jak najlepiej. - Pokręciłem przecząco głową płacząc. - Zresztą czasu nie cofniesz. To już się wydarzyło i nie masz na to wpływu. Teraz musisz żyć tak jak ty tego chcesz… Nie karzę ci zapominać o rodzicach, siostrze, ale nie rozpamiętuj tego - tłumaczył spokojnie. Złapał mnie za ręce i odsunął je od mojej twarzy. Drugą dłonią podniósł mój podbródek i zmusił do spojrzenia w jego oczy. Machinalnie przysunąłem się do niego patrząc w zwierciadła dusz. Co chciałem tam zobaczyć? Czy znalazłem tam to czego chciałem? Nie wiem. Pamiętam tylko, że twarz Patryka powoli przybliżała się do mojej. Chłopak nie odrywał ode mnie spokojnego spojrzenia, nie wiem co chciał z niej wyczytać i czy wyczytał to z niej. Pamiętam tylko moment, gdy musnął moje usta swoimi. Czy odpowiedziałem na to muśnięcie? Nie wiem, nie pamiętam. Zaskoczyło mnie jego działanie, nie wiedziałem co zrobić. Po chwili Patryk się odsunął, nie wiem, jak zinterpretował moją postawę, nie wiem czy się uśmiechał. Może nawet chciał iść do domu? Lecz, na pewno ja mu w tym przeszkodziłem. Szybko objąłem chłopaka i wtuliłem swoją twarz w jego klatkę piersiową. Zacząłem płakać. Za dużo emocji we mnie buzowało, tego wszystkiego było dla mnie za dużo. Patryk objął mnie i uspokajająco gładził mnie po głowie i plecach, chyba nawet coś szeptał.

            W jego ramionach było mi dobrze i czułem, że moje troski odchodzą. Moje przygnębienie uchodzi ze mnie razem ze łzami. Moja złość… W jego ramionach czułem się po prostu… bezpiecznie.

Nazywam się Mateusz i może wszystko będzie już dobrze.

C.D.N.

1. Szkoła im Mickiewicza naprawdę jest w Katowicach i naprawdę jest najlepszą na Śląsku.. a przynajmniej tak słyszałam xD Jednakowoż nigdy w niej nie byłam więc nie wiem jak tam jest. Ale znajomy Feng twierdzi, że jest tam.. nie za fajnie. Więc mój opis może się bardzo różnić od rzeczywistości. No dajmy Mateuszowi normalną szkołę, prawda? ^^